Nihayet hobi bahçemle buluştum bu gün. İlk fideleri ektim. Çok sıcaktı kollarım yanmış. Yarında biraz daha ekerim. Soğan, tere, maydanoz, marul, pancar da ektim. Biber, domates ve patlıcan bir de. Sıcaktan pişmişim ancak okula dönünce anladım. yarın sabah bahçeyi sulamaya gidebilmek için bu kapanma sürecinde izin yazdıracağım. Bir yandan sınav sorusu hazırlıyorum bir yandan evi topluyorum. ne güzel yoğun yoğun kendimi dinleyecek vakit bulamadığım zamanlardayım diyerek eğleniyorum. 

bahçe çıkışı okula uğradım Betül (Asistanımız) bahçedeyim hocam gelin biraz oturalım yazmış. İyi ki yazmış gittim bir iyi geldi bahçe 1 saat kadar. 

sonra koşarak eve geldim kalan işlerim için. Evi yakmak isteyeceğim bir müddet sonra sanırım oraya doğru ilerliyorum sanki:))

 Dün bütün gün ev aradım. Bir sürü eve girdim baktım ruhsuz geldi. Hatta bir ev için oğlum  bu ev sanki terk edilmiş bölge gibi geldi anne diyince ikimizde aynı şeyi düşünüp bir kaç karton kutu alıp eve döndük. Madem tam kapanma biz evde koli yapalım ayıklayalım dedik. Emlakçı haber verecek uygun ev çıktığında. İftardan sonra bir ders yaptım ve bir dersin de sınav sorularını hazırladım sisteme yükledim. Gece yarısı oldu ben sanki hiçbir şey yapmamış gibi hissediyordum hala. İki tanede koli yaptım hepi topu bu. Bu gün ders aralarında yine paket yaparım. Fakat sınav sorusu hazırlamam lazım şimdi ders saatine kadar onu yapayım. Sonra dışarı çıkıp büyük kalın poşetler alayım taşınmak unuttuğum bir şey, zira bu evde 13 yıl olmuş. Bu kitaplar nasıl taşınacak diye karar düşünüyorum. Kitaplardan bazılarını verebilme fikri geliştirebilsem keşke. Kitaplarım sanki verilemezmiş gibi hep bir sahiplenme duygusu

Ama dün çok komik bir diyalog yaşadık onu bari anlatayım. Bu evi satan emlakçı eve iki kere gelmişti hem fotoğrafları çekmeye hem de sattığı kişiye göstermeye, yani biliyor tanıyor beni ve oğlumu. Dün telefon etti Alperen ev için demişki "ben eşinize verdim numarayı, çocuk o eşim değil annem dedi biz telefonu kapatınca kahkahalarla güldük. Hani gördü bizi kaç kere yan yana:) ne düşünmüş olabilir diye fikir yürütüp güldük:))

                                        Bu askerlik hatırası 2019'dan. Amasya'da yanıbaşımdaydı. 

 Sabah ödev okudum biraz, sonra dışarı çıktım marketten koli aldım, yürüme mesafesinde yapılacak işlerimi yaptım. Bayram sesleri geldi bir ara dışarıdan. Çocukluğuma daldım. Bir bando takımında olamadım ama hep özendim o bando kıyafetlerine. Ne buruk bir çocuk bayramı. Eskiden hem çocukken hem de öğretmenlik yaptığım yıllarda çocuklarla envai çeşit etkinlikler yapardık.

Biraz ev baktım internet üzerinden. Ardından bir toplantım vardı. Kısa sürdü zaten ve kendimi mutfakta çukulatalı kek yaparken buldum. Çukulatalı kekin kokusu bir sıcaklık kaynağıymış gibi sırtımı ona döndüm. Kokusu beni bulunduğum yerde mutlu kıldı. Camda kanatlanan güvercinleri gördüm, onlara yem verdim balkonda, içeri girdim ama hala onlara gülümsüyordum...

                                           Ben ilkokuldayken bir bayram sabahı şiir okurken:)

                                    Bence bayram keki bu. Öyle sevinçli bir şey şu kakao

 Baharla uyandım. Bu gün hep ama hep dersim vardı. Sabah, öğle, akşam üzeri. Ders arasında geçen gün topladığım çiçekleri ayıklayıp kavanoza koydum zeytinyağı ile buluşturdum. Ekşi mayalı pide yapmıştım dolaptan onu çıkardım pişirdim. Bir ara yorgunluktan çöktüm koltuğa telefonum çaldı. Evim satılmış, yeni bir ev bulup taşınmam gerekliliği ortaya çıktı. Bu evde 13 yıldır oturduğumu düşündüm. Belkide iyi olur taşınmak. Ayıklamak olur bazı şeyleri. Yine de seviyordum burayı. Bu küçük çatı katında ne çok şey yaşadım. Bütün eşyalara anlam yüklemek de nedir yahuu, bıktım kendimden....

Tamda bu ruh halime uygun bir şiir düştü kucağıma.

Birlikteligimizin her anını

bir mucize gibi coşkuyla karşılardık.

Yeryüzünde yalnız biz vardık.

Sen bir kuş kanadından daha hafif ve daha çocuktun..

Büyürken, bir hayal gibi, merdivenleri uçarak, yağmurlarla ıslanmış

leylakların arasından geçirip,

aynanın ötesindeki ülkeye götürürdün beni...

Bu karahinbaa çiçeği.20 gün güneşte kalınca şifalı bir yağa dönüşecek oradan da sabuna ve cilt nemlendirici kremlere... 

Bu sabah nefis bir bahar havası yayıldı her yere sanki. Sabah dersimi yaparken bile bunu evden camın kenarında hissettim. Gerçi Çocuk Edebiyatı dersi hep bahar havasında bana. Bir sürü çocuk kitabını biçimsel ve içeriksel olarak inceledik çok keyifliydi. Ders saatini epey de aştık fak etmeden. Baktım güzel bir bahar havası hemen semt pazarına gittim. Köylüler gelmiş yemyeşil bahar sebzeleri ile dolmuş pazar. Taze nane, maydanoz, dereotu, ıspanak, semizotu aldım. Evi sebze ile doldurdum. Ot dolmuş mutfak yine diyen birine rağmen:) Akşama bebek ıspanakları salata yaptım iftara. Bol cevizli nar ekşili. Ispanağı çiğ yeme fikri evin delikanlısına pek iyi bir fikir gibi gelmese de yedi:) bence lezzetliydi. Pazardan gelirken etrafıma baktım da heryerden yeşil fışkırmış sanki. Kiraz ağaçları gelin gibi çiçeğe durmuş. Bu ağaçların yazılımı ne kadar muazzam. Hiç bize benzemiyor. Mesela ben küstüm bu sene çiçek açmayacağım canım istemiyor demiyor mesela. Ne muazzam bir yazılım... 

Bir ara terasa çıktım geçen yıl bahçeden gelen bal kabakları gözüme ilişti iki tane. Hemen onları kesmesi için evdeki delikanlıya talimat verdim:) neredeyse sezon geldi. Fide satışları haftaya başlıyormuş okulda. Oysa daha bahçe hazır değil bizim. Birden bir telaş sardı beni şu an. Pazartesi bahçeyi hazırlamak lazım demektir bu. 

Akşam 5-6 arası 1 saat yürüdüm bu gün. İyi geldi yürümek. Okula gitmiyorum iki haftadır, ve  evden çıkmamak iyi gelmiyor uzun süre. 

Birhan Keskin'in bir şiirine rastladım bu gün bir şeyler karıştırırken. Ne güzel insan şu Birhan. Biraz önce ise Bir arkadaşımın paylaştığı bir şarkıyı dinledim. Ona da bayıldım. Unutmayayım diye ben de ondan çalarak buraya ekliyorum. :)  Bahar 

Ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum
kor dantellerden bu yolu, ormanın altına
yeter ki oku onu.

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,
ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm
gözyaşına inandım. Öyle uzun ki dünya;
katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.
Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,
büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;
kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Kim anlayacak bu kor işaretleri?
Kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.
Ovada ve dağda saklı bir mavi için
düştümdü yola. Benim de yaban bir çığlığım vardı,
çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara.

Kışa girdik kıştan çıktık
ama değişmiyor insan
karınca duası diyorlar ördüğüm yola..

Birhan Keskin

                      Yol üstünde bile bahar fışkırıyor adlı fotoğraf. Gözüme takılanlardan...

 Sabah erkenden dersim vardı. bazen sorunsuz dersler akıyor. Öyle oldu. Fakat öğleden sonraki dersimde İnternet problemi oluştu. Bağlanamadık derse bir türlü. Sıklıkla yaşıyoruz bunu. Baktım çok bunaldım, bir türlü giremiyorum sisteme pes ettim. Dersi akşama aldım hemen. Çocuklarda dünden razı. Az önce bitirdim. Son sınıflarla bazen komik diyaloglar yaşıyorum. Çocuklarda öz düzenleme becerisinin gelişimini konuşuyoruz. Dedim ki öz düzenleme becerisi gelişmiş olan çocukların özellikleri bunlar şunlar, bu çocuklar şu özelliklere sahip olurlar ve onları hemen fark edilir kılan özellikleri şunlardır vs anlattım. Sonra sordum; öz düzenleme becerisi gelişmiş olan bir çocuğun özellikleri buysa bu özellik yetişkinliğine nasıl yansır bu çocuğun? Çocuklardan biri dedi ki "yetişkinlikte geliştiremiyor muyuz bunlar peki " :)) yok dedim geliştirirsin de 1 birimlik davranış kazanmak için 40 birim çaba harcaman gerek ondan çocukkken yapmakta fayda var orada oran bire bir seyreder en azından.Öğretmen olacaklar ama öğretmenlik becerilerini yaşayacak ortamları yok ne yazık ki... Sevmiyorum çevrim içi dersleri yine de... Tatlandırmak için bi amuda kalkmadığım kalıyor...

 Gün içinde iki kez dışarı çıktım. Toplam 1 saat Biri arkadaşımın iş yerinin bahçesinden kara hindibağı çiçeği toplamak için diğeri kargodan paketimi almak için. Küçük bir yerde yaşamanın önemli bir lüksü bu. Gideceğin yere hızlıca ulaşıp trafik derdi olmadan sorununu çözüp geliveriyorsun. 

Bu bitkinin yağını yapacağım. İyi bir nemlendirici olarak krem ve sabun yapımında çok işe yarıyormuş. Bu yıl ilk kez deneyeceğim yağını yapmayı. Epey araştırdım.Cam kavanoza koyup 20 gün zeytin.yağında kalacak. Her gün çalkalayacağım güneş ışığında çiçeğin özü yağa geçecek. Bütün şifa doğada gerçekten de. Hiç bir şey boşuna yaratılmamış. Ne kadar mucizevi.

Dışarı çıkınca fark ettim ağaçlar çiçek açmış, doğa uyanmış resmen. Dışarıyla bile ilişkim azalmış şu pandemide. Yürüyüş bile yapamıyorum uzun zamandır. Terasa ektiğim soğanlar sarımsaklar bile kocaman olmuşlar. Ne ara? Zaman gerçekten bize ait değil.

                             Kara Hindibağ çiçeği. Tam mevsimi 20 güne uçan pamuk olacaklar

                                                        Ne ara bahar gelmiş anlayamadan karşılaştık bu gün...

 Hafta sonu demeye on bin şahit gereken bir hafta sonunu yedim bitirdim:))

söyleyeceklerim bundan ibaret demek isterdim fakat biraz laflayayım. 

Ramazan etkilemezdi beni hiç ama bu sefer performansım düştü. Zorlanıyorum. Uykusuzluğum yordu beni belkide ondan. Yapılacak işler listesini uzattıkça uzatıyorum az az üzeri çizilenler oluyor sadece. Ona da sevinemiyorum. Zira ders hazırlığı, yl öğrencilerle görüşmeler, zorunlu toplantılar vs. Gözlüksüz hiç bir şey okuyamaz yazamaz oldum gözlerimi yeniden göstermem gerekebilir. kendime bir söz verdim bu hafta sonu, bir aha uzun bir süre dizi izlemek yok. Onun yerine birikmiş izlenecek filmlerimi izleyeceğim sırayla. bu hafta yine hafta sonu dahil 4 gün eğitimim var o zamana kadar toparlanıp gün yüzüne çıkmayı planlıyorum. Annem bu hafta İstanbul,2a evine döndü. Uzun zamandır Ankara'da ablamdaydı. Bu covid aşı bile olsan fark etmiyor. Aşı olmuş bir sağlık çalışanı arkadaşım 3. kez pozitif. Benim aklım iyice karıştı artık aşılara da. Bu gün bir arkadaşım 2023'e kadar uzaktan eğitime hazır ol dedi. Kötü bir şaka yapar gibiydi.

bu gün ekş mayalı pide denedim. Enfes oldu. Hiçbir şeyi beğenmeyen oğlum bile beğendi. Artık pideli ramazan günleri başladı bizde:)))

Önümüzde 4 günüm var eğitime kadar dolu dolu geçmesi gerek. Kendime talimat veriyorum buradan:)) 

 Uykusuz bir haftanın üzerine neredeyse 12 saat uyuyarak kendime geldim. Yani umarım gelmişimdir. 12 saattir uyumak benim tarihimde bir kaç kez olmuştur. Dizi bu hafta sonu biter zira 7 bölüm kaldı geride:))

Az önce kargodan merakla beklediğim paket geldi. Bu ara sabun yapımına merak salmıştım. New York'da yaşayan ve bu işi şahane yapan bir arkadaşım bana uzaktan eğitim verdi sabunla ilgili her şeyi öğretti bana ve ben iki kez sabun yaptım. Sabun biraz zor. Kullanılması için ise 6 hafta gerekiyor. İlk yaptığım sabunu kullanmaya yeni başladım. İçinde Hindistan cevizi yağı, badem yağı, Hint yağı, kakao yağı, avokado yağı, sızma zeytin yağı, e vitamini, bal, yulaf ezmesi, lavanta yağ var. Yani sanırsın az sonra bir yemek servis edilecek gibi. Piyasadaki sabunların nasıl korkunç bir ey olduğunu çözdüm. Yapım iekli, içindekiler yüze asla sürülmez. Ondan bu kadar ucuz bence. Onlar deterjan çünkü. Sabun başka bir şey. Soğuk yöntemle yapılması gerek. Geleneksel yöntemle yapılanlarda sıcak yöntem onu da yüzüne sürmek doğru değil. Benim sabunum yüzümdeki makyajı enfes temizledi. İçindeki yağlar nemlendirdi.  Kremlere takım olarak tasarladım ve bu ilk denemelerimi 9 arkadaşıma dağıttım hediye olarak. Saçlarımı da bir süredir sabunla yıkıyorum. Bunu da Mardin'de kadın girişimcilerin yaptığı enfes sabunları keşfetmiş olmanın rolü büyük. Semim Sabunları. https://semimsoap.com/ Bence herkes denesin bu enfes sabunları. Çok titiz yapılıyor içindeki yağlar güvenilir. Saçlarım enfes oldu bu sabunlarla. Saçımı boyamayı bırakınca kimyasallardan içindekileri okumaya fırsat kalmayan şampuanları bıraktım.  İşte ben kendi yaptığım bu güzel sabunlara  bir mühür tasarladım ve onu yaptırdım. Bu mühür kargosu geldi az önce. Yanında oğluma da   kitap için bir mühür tasarlamıştım. İstanbul sevdalısı oğluma İstanbul temalı ama işiyle ilgili de küçük bir detay ekleyerek.  O da geldi. Umarım beğenir görünce. Şimdi uyuyor.

Hafta sonu sokağa çıkma yasağı var uzun zamandır. Ama ben bunu neden hiç hissetmiyorum diye düşündüm. Çünkü evden çıkamıyorum uzun zamandır zaten:) yürümek için çıkıyorum evin önünde biraz yürüyorum buna bir şey diyen yok en azından. Evin hemen yanında bir yürüyüş yolu var dere kenarında. Çıkıp 1 saat yürüyorum orada bazen. Ama şimdi oruçken içimden yürümek de gelmiyor.

dizi bu gün biter ve ben artık kendi hayatıma dönebilirim, işlerime bakabilirim diye düşünüyorum. Fakat kız kardeşim benimle aynı görüşte değil:) bir de dizinin bende yarattığı bu etkinin normal hayatımı yaşamayı zorlaştıracağı görüşünde:) 

Ben hemen adapte olurum her şeye. Üzerinde ciddi düzeltmeler yapılacak bir makalem var bakışıyoruz. Bir de hakem olduğum makaleye bu hafta sonu bir ivme kazandıracağım inşallah amin:)

Kitaplara mühür basmayı seven kaç kişiyiz bilmiyorum. İstiyorum ki herkes kitabına kendi adını yazıp kişiselleştirsin:) 

Bu sabun için mühür. Ama belli olmuyor. En kısa zamanda yeni bir sabun yapmalıyım bunu kullanmak için

 Bu hafta Pazartesi dışarı çıkmıştım en son. yarın Cuma bir de yarın çıkacağım. Bu haftaki derslerimi bitirdim bugün. 

 İlginç bir hafta geçiriyorum. Hatırla Sevgili dizisinde 55 bölüm izledim. Hafta sonu tamamlarım 68 bölümü. Şu anki tek pişmanlığım keşke oradaki çocukluk anlayışı, çocukluk kavramlarının nasıl işlendiğine dair içerik analizi yapsaymışım. Bence müthiş bir çocukluk kavramı vardı. Büyük acılar, büyük umutlar, büyük dostluklar. İnsanın karanlık dehlizleri,  insanlık dışı işkenceler. Fakat bu tarihsel süreç içinde çocukluk anlayışının işlenişi muazzam. Daha önce incelenmiş mi bir araştıracağım. Geçmişten günümüze şekillenen bir çocukluk algısı var. Çocukluğun değer algısını şekillendiren kültürel kodların köklü değişimlere maruz kalmasının yolculuğu. bence müthiş işlenmiş...

. Aklımdan ne muazzam sorular geçiyor bu konuda...

Dün akşam oğlum geldi İstanbul'dan. 10 gündür yoktu. O gelene kadar  neredeyse hiç mutfağa girmedim diyebilirim. Kendim için geçiştirdim hep. Dün ekmek pişirdim. Bugün onun için güzel bir iftar menüsü hazırladım. Kendisi verdi menüyü; mercimek çorbası+ İzmir köfte+ pilav+salata. Bu pandeminin bana hediyesi oğlum. Yurt dışındaydı geçen yıl Nisan sonunda geldi. Tam 1 yıldır birlikteyiz. Uzaktan devam ediyorlar hala. Ona uzun bir aradan sonra öyle çok alıştım ki. Yeniden gittiğinde zor olacak bana eminim. Şimdi varlığının tadını çıkarıyorum. Bu diziyi izlerken 1994 yılında Ankara'da evliliğimizin seyrini değiştiren bir suikast olayının detaylarını konuştuk oğlumla. O da babam bana bu konuyu ilk kez anlattı anne bugün dedi. 

Yarın iki haftadır görmediğim Eylül'ü görmeye gideceğim. Ona kitap seçeceğim birazdan çocuk kitaplarımın içinden. Sonra alışveriş yapıp dönerim sanırım. 

4 yıl önce bu Litvanya'da hep bir havalara uçma pozları vermişim. karşıma çıkıp duruyor. Bir daha ne zaman gideriz böyle yerlere beli değil... 

 Bu gün dersleri evden yürüttüm. Sabah ders arasında kargocu kapıyı çaldı. Bir baktım enfes bir kitap. Arkadaşlarım yollamış. Çok güzel bir süpriz olarak çaldı kapımı.  Oturdum içindekileri bir süre inceledim. Bu ramazan uygulayacağım birbirinden güzel reçetelerle, renkli resimli şahane bir kaynak. 100 doktor 100 tarif. Derslerimi yaptım ve evden hiç çıkmadım. Her boşlukta beni esir alan dizimi izledim:)) bu yüzden de donuklaştım 

 Dün gece yine yeni nur topu gibi doğan dizime bir 6 bölüm daha ekleyerek uyudum:))) sabah erkenden başladım güne. Hafta sonu ful zamanımı aldığı için eğitim programı hiçbir şey yapamamıştım. Öğlene kadar evde  temizlik yaptım ve biraz adam ettim dağılmış evimi. Öğleden sonra yüksek lisans öğrencimin tezi için öğretmen-çocuk ve ebeveyne sorması için bazı sorular hazırladım. Mühendislik Fakültesinden ikinci danışmanlığını yaptığım bir öğrencimle çalışıyorum. Şahane bir robot hazırladı. Robotu okul öncesi sınıflarında eğitim robotu olarak kullanacağız. Öyle kurguladı. Mühendislik kısmında ilk danışmanı destek oldu ben anlamıyorum orayı. Ama eğitim ortamlarında kullanma kısmını birlikte çalışıyoruz. Özellikle özel eğitim öğrencileri için de kullanılabilecek bir tasarım bu. Robotun sınıf içinde bir rotası var. O rota üzerinde seyahat ediyor ve belli istasyonlarda durarak çocuklara çeşitli kavramları söylüyor, bekliyor çocuklar bulup getiriyor doğru oyuncağı. Okul öncesine uzak bir bölüm mühendislik ama Elif çabuk öğreniyor. Mühendislik okumuş ama hayali okul öncesi öğretmeni olmakmış. Ne güzel birleştirdi aldığı eğitimi ve hayalini.  Bir oyun aracı gibi. Mühendislik becerisiyle eğitimi birleştirme gayretimiz takdir edilmeyi hak eder:) robotun bu gün deneme uygulamasının videosunu yollamış Elif. Çocuklar dikkatlice komut bekliyor ve hemen söylediği kavrama uygun oyuncağı bulup alıyor. Ardından bir makalemizin son okumasını yapıp biraz bir şeyler ekledim. Okumam gereken bir kaç sayfa bir de. Tüm gün başka ne yaptım? Bu kadar. Fazla bir üretim yok bu gün. Bir de akşam üzeri dışarı çıkıp bölüm arkadaşlarımla akşam yemeğine katıldım, ardından bir arkadaşa hediye aldık. Bunun  dışında bir şey yok. Bir makale düzeltilmeyi bekliyor. Bir de öğrenci ödevleri fakat dikkatim çok dağınık. Biraz da hüzünlü müyüm ne?  Ben bu akşamda bir kaç bölüm izleyeyim:)

 Ne güzel ramazan geldi. Bana da huzurla güzellikler taşıması için dua ettim... 

Şule'yi kıskandım şiir konusunda. Heybemden bu çıktı bu akşam

Öyle çıplaktın ki içinde şiirden başka

hiçbir şey yoktu, gövden neyi hatırlıyorsa

ona inanıyorum, beni hatırlamasa da, biliyorum

bazı uzaklıkların hiç mektup beklemediğini.

Haydar Ergülen

Bu fotoğraf tam 4 yıl önce bu gün Litvanya Klaipeda'da baltık denizi kıyısında çekilmiş. Kucağıma düşüverdi bu gün...

Yine ne zaman çıkarız böyle seyahatlere özgürce...

 Sabah 9,30'da başlayıp akşam 19'a kadar süren yoğun eğitim programının ardından başka bir şey yapacak güç bulamayınca kendimde biraz dinlenmek için uzandım 1 saat uyumuşum. Alperen olmadığı i.için yemek de yapmamıştım. Bir şeyler atıştırdım. Şule'yi okuyunca aklıma hatırla sevgili düştü. (onun yüzünden oldu her şey) Yalnız çok kötü bir zamanda saat gecenin 11'i. Kendi huyumu da biliyorum bir diziye başlayınca insan gibi her gün 1 bölüm izlesem hiç bir sorun yok. Fakat abartıyorum duramıyorum. O yüzden de uzak duruyorum dizilerden. Dün gece de aynısı oldu. Diziye başladım. Ve sabah 6 oldu 5 bölüm bitti. ) sabah 9 .30'da toplantım olduğu için hemen azıcık uyudum, kalkıp kendime söylene söylene duşumu aldım:)) 

Ada'yı özlemişim ben de. Çokça hüzünlü olduğu için hayatımdaki en son Ada hikayesi, daha çok sarsıldım diyebilirim. Ama sadece Ada değil. Öyle romantik bir hikaye izlemek de dokundu bana. Yanlış çağda doğmuşum ben galiba. Dizide her şey ne kadar naif ve gerçek. Şimdilerde çok şeyi sahte bulduğum için zaman zaman gözlerim doluyor olur olmaz şeylere.Dün gece diziyi izlerken zaman zaman kendimi orada bir kahraman olarak hayal edip cevaplar verdim. Menderes dönemi olaylarını çok merak ettiğim  bir dönem ne var hayatımda. O zamanlar ne yok yalayıp yuttuğum bir siyasi dönem. Fakat madem bu dönemin romantik bir ilişkisini izledim aklıma Kürşat Başar'ın Başucumda Müzik kitabı geldi. Dönemin Adalet Bakanı Fatin Rüştü Zorlu'nun aşk hikayesi ile taçlandırılan siyasi bir roman. Çok çok etkilendiğim bir kitaptı o da. Okurken kah kızıp kah ağlamıştım. Yazarın bir röportajında Emin Çölaşan'ın Tarihe Düşülen Notlar kitabında taraflardan biriyle ölmeden önce yaptığı röportajı okuyunca bu romanı kurgulamak düşmüş aklına. Bunu okuyunca hemen o kitabı aramaya koyulmuş ve Kadıköy'de ikinci el sahaflarda bulmuştum. Tam bir iz sürdüm orada yaşanılanları detaylandırmak için. Dün gecede çok duygulandım. Bu dizi hayal gibi hafızamda. Bazı yerlerinde evet izlemiştim derken bazı yerleri silik zihnimde. İzledim mi izlemedim mi bilmiyorum. Silik. Tarihi çok eski belkide izledim ama unuttum. Nasıl kaçırmışım bu diziyi, fark etmemişim ya da bu. Hele müzikleri beni benden aldı gece sabaha kadar.  Baktım 68 bölüm:) delirip bir haftada izleyeceğim diye çok korkuyorum kendimden:)) 

 Havalar nasıl bu kadar sıcak derken birden düştü sıcaklar ve çok şükür yağmurlar başladı. Bu sene heryerde yağışlar oldukça az. Köyde buğdaylar bile azıcık yeşermiş. Dünyadaki iklim değişiklikleri ve kuraklık kapıda artık. Dünyayı çok hor kullandığımız hissi çok canımı acıtıyor.

 Hobi bahçeme gittim bu hafta maydanozlar soğanlar naneler coşmuşlar. Bakımsızlıktan küsmemişler ama ben mahcup oldum onları toplarken. Bahçeyi işleme zamanı gelmiş. Fakat br süre daha bahçeyle ilgilenemeyeceğim sanırım.  Deli gibi bir koşturmanın ortasında buldum bu hafta yine kendimi. Perşembe başlayıp pazar akşamı bitecek bir eğitimim vardı. Başladı. Diğer her şeyi erteledim o yüzden de. Çocukların ödevleri bile buna dahil oldu bu hafta. Hiç film izleyemedim az kitap okudum, bir kez ekmek yapabildim bu hafta. Biri Ankara'ya gitti, biri okulda bir arkadaşıma biri bir öğrenci evine ikram oldu, biri de yoğun bakımın en yoğun çalışan doktoruna verildi dün öğlende. Bu günlerde  geceleri az az araştırma projelerini okumaya çalışıyorum azar azar. Birazdan başlayacak eğitimimi beklerken yazıyorum. Bu eğitimle 3 yıl önce tanıştım. Çeşitli aşamalardan geçtim. Çok şey kazandırdı bana, çok şey öğretti ilişkiler adına. Şimdi  ilişkilerde ustalık eğitiminin Desegner bölümüne kadar geldim. 

Eğitimden kulağıma küpe olsun diye bir not paylaşayım. 

"Güçlü olmayanın merhamet hakkı yok. Fakat merhamet ile tavizi karıştırmayın. İnsanlar ya güçlü değiller ya da merhametli değiller. Siz güçlü ve merhametli olun.  Benim karşımdaki insanlara fayda sağlamak amacıyla güçlü olmam ve hata yaptıklarında da merhametli olmak gerek" 

"Sebeplere motive ol. Sonuçlara değil.    Sonuçtaki motivasyonun sebepteki motivasyon hakkını elinden alacak. Sebepler için çalış ki sonuçlar seni üzülmesin. Sonuç odaklı olursanız iki kötü arasında seçim yapmak zorunda kalır ve hızlı kandırılırsınız.  Sebeplere odaklanmak, nasıl yapabilirim deyip en iyisine konsantre olmak demektir. Sonuç odaklılık istekleri ortaya çıkartıyor ihtiyaçları karşılamıyor." 

"Niyet ana kapıdır niyetleri yanlış takdir edersek ana kapıdan yanlış girmiş olacağız"

"iyi olmak için sonuçtan uzaklaşın ve sebeplere odaklanın  İyi yer herhangi bir insanı reddeder, iyi yer iyi insanı ister"

   Hep sebepleri sevdim ve odaklandım. Sonuç başarısız olmasına rağmen yıllarca İngilizce çalıştım vazgeçmeden. Ve sonuç bana verildi sebeplerimin hatırına belkide. Çok istedim doktora yapmayı, acaba bu sebep mi sonuç isteğimi diye düşündüm. Doktora süreci hem akademik anlamda hem de alandaki ilişkiler adına çok şey kazandırdı bana o yüzden sebeplerim güzeldi diyebilirim. 

 Öğrencilerime karşı hep çok merhametli oldum. Belkide tüm ilişkilerimde. Fakat belkide karıştırdım çoğu zaman taviz ile merhameti. 

                                    1 aydır uğramadığım bahçemdeki maydanoz şenliği bu 

 Havaların aniden Temmuz sıcaklarına dönmesine uyumlanamadım ben henüz. Sersemledim hava ısınınca sanki. Dışarıdan gelince üstümde bir yorgunluk oluyor. İstanbul'dan döndüğümden beri bir yerlere yetişme telaşı var hep üzerimde belki de ondan dolayı bu üstümde oluşan ağırlık.Yine de planladığım şekilde kitap okumaya devam edebiliyorum diye fazla kendimi sıkıştırmıyorum.

  Dün uzun zamandır gitmediğim bahçeme gittim maydanozlar naneler yemyeşil olmuşlar. Biraz maydanoz nane soğan toplayıp attım arabaya evde bir güzel yıkayıp pamuklu bezlere sarıp dolana kaldırdım. Yemeyi unutmazsam tabi:)) akşam şahane ekmekler pişirdim, yeni pamuklu mayalama bezlerine sarıp sarmaladığım 4 ekmek, sonra bir sürü ders yaptım ama yine ödevleri okuyamadan uykum geldi. Bu hafta bizim bölümden bir arkadaş Doçent oldu onun kutlamaları oldu hep. Her gün onun odasına bir kez uğrayıp bilumum kuruyemiş, çukulata çay-kahve ziyafetine tabi oldum. Acıktıkça üst kata çıkıp ne var ne yok yokladım. Bu sabah da ekşi mayalı ekmeğimi alıp kahvaltıyı odasında yaptık Betül ile birlikte.  Bu gün akşamdan itibaren 4 günlük bir eğitimim başlıyor. Cumartesi pazar ful bu eğitimle geçecek. Hafta sonu kar bekleniyormuş. O zaman en güzel şey çevrimiçi eğitimler.

Bu güzel kız çok çalıştı ve şimdi tebrikleri kabul ediyor artık. Daha güzel çalışmalara başlangıcı olsun inşallah bu yeni yolu 

Bu kahvaltı ekmeğini keserken araştırma görevlimiz Betül on bin fotomu çekmiş, bence saçlarımın girileri değil ekmeğin rengi daha dikkat çekici olmalı:))))

  Dün gece döndüm İstanbul'dan. Ne zor oldu Sivas Hava alanından Havaş servisini iptal etmişler. Otogara git oradan otobüs bul sinir oldum kurumsal hareket edemeyen bu firmaya. Ben geldim oğlum gidiyor sabah.

 Tüm gün birikmiş, sıraya girmiş olan işlerimi yaptım. Üstüne de iki çeşit krem yaptım, bir de Araştırma Projesi dersini alan öğrencilerimle toplantı yaptım. Şu an elime kitabımı alıp uykuya dalmaya gidiyorum. O kadar yorgunum. Oysa bir film izlemek vardı aklımda. Bu hafta o filmi izleyecek bir zaman bulmalıyım. Yarın bölümden arkadaşımın kutlaması var. Doçent oldu. Yarın okula gideceğim onu görmeye. Uzun stresli bir bekleyişin ardından huzura erdi. Ne zor bu bitmeyen dünya işleri diye aklımdan geçiriyorum. Ben çocuklarla deneysel çalışmalar yapsam, çocukların mizacına göre ebeveynlik, öğretmenlik yapma, onların doğasını bozmadan gelişimlerine destek olma konularında seminerler versem, çocuk dostu öğretmen yetiştirsem, akademinin hırslı ve yarışmalı sahasında hiç olmasam keşke. Neyse bu konuyu unutalım...

Sabah küçük beyi Havaş'a bırakacağım önce. İstanbul'dan küçük bir nostalji radyo aldım kuzenimle. Hem de Eminönü'den. Alperen söyleniyor ne gereksiz bir şey bu diye ama mutfakta hep o açıktı acayip beni mutlu etti. Keşke daha önce alsaymışım dedim. Köyde dedemin evinde vardı. Kocaman bir radyo. O radyonun başında arkası yarın dinlerdim. İlkokul yıllarımda tek farklı şey evde o radyodan gelen sesti. Fakat ananem fazla açtırmaz pili bitecek derdi:)  Mutfakta gün boyu bu radyodan müzikler haberler, sohbetler yükseldi. Şimdi bunu yazarken de duyuyorum enfes müzikler geçidini. 

Bu gün bu fotoğrafa denk geldim. Bu adam ne zaman büyüdü diye bakıp duruyorum çocukluk coğrafyasına

İstanbul'u özleyecek kadar uzak kalmışım evet.  Kuzenim için geldim bu kez. Babasını kaybetti. Benim için çok anlamlı yas sürecinde destek. Ölüm hep çok soğuk ve çok zor. Zorluğuna acısına yapacak bir şey yok ancak duygusal destek kolaylaştırabilir her şeyi. Buraya gelirken en çok toplu taşımalardan endişe ediyordum yalan yok. Fakat hiç de ihtiyaç duymadım neredeyse. Hava alanından bir arkadaşım aldı sağ olsun. Son dakikaya kadar geleceğini beyan etmemiş olsa da, gelişi beni sevindirdi. Çok makbule geçti. Pazartesi kuzenimle Süleymaniye Cami tarafına gittik. Arabayı otoparka koyup çift maskelerimizle önce Kanuni ve Hürrem sultan türbelerini ziyaret ettik. Cihan Padişahının Hürrem sultana olan aşkını okuduğum bir yerde Kanuni henüz yeni biten Süleymaniye Camisinde cuma namazı kıldırmak için hazırlıkları başlatır. Hürrem Sultan da gelir namaza. Padişah Hürrem'e "burası benim kalbim" der camiyi işaret ederek. Padişahın gözleri ışıldar Süleymaniyenin ihtişamı karşısında. Hürrem Sultan da şöyle der o vakit; "Madem burası senin kalbin o zaman beni ölünce senin kalbine gömsünler" camide bir müddet dua ettim. İyi ki Allah var dediğim saatlerden sonra bahçeden bir süre İstanbul'u izledim. Yürüyerek Eminönü'ne kadar indik neredeyse. Burnumda tüten deniz, iyot ve yosun kokuları eşliğinde. Yeniköy'e gidemedim bu kez annem Ankara'da olunca toplu taşımayı kullanmak da istemeyince kaldı. İç sesimle konuşarak, Yeniköy için yeniden gelmeyi dileyerek. 

Bu hafta hep buradaydım fakat çevrimiçi derslerimin hepsini eksiksiz yaptım. Üstüne bir uzman görüşü raporu yazdım. Bir kitap bitirdim. Çok az dışarı çıktım biri pazartesi tüm gün diğerleri sadece 1 er saatlik kısa keşifler şeklindeydi, bir de bugün 2 saat alışveriş içindi. Haftaya yeniden gelesim var diyecek kadar gözüm doymadı ama yarın gidiyorum. Dün yıllar önce anasınıfı öğretmeni olarak görev yaparken öğrencim olan genç ve güzel bir anneyi kısa bir süreliğine ağırladım. Rüya gibi birkaç dakika bahşetti Allah bana. Bir gün durumumda arazide ineklerin yayıldığı bir resim paylaşmıştım üzerine de "İstanbul'da uyandığıma kim inanır" gibi bir şeyler yazmıştım. Bir mesaj aldım "Hocam Bahçeşehir'de olmalısınız size yakınım kapıdan da olsa sizi görmeyi çok isterim"dün akşam üzeri kendi gibi şeker olan kızını da almış gelmiş. Elinde bir demet kendi gibi rengarenk güzel çiçeklerle. Sitenin bahçesinde yarım saat kadar sohbet ettik. Ben onda kendi gençliğimi gördüm o bende muhtemelen çocukluğunun izlerini aradı. Bunca yıldır üniversitede gençlerle çalışıyorum ama asıl besin kaynağım çocuklar bunu anladım bir süredir. Ne zaman bunu anlasam neden hep daha fazla hüzünlendiğimi buldum. Çocuklarla olan ilişkimi ve çalışmalarımı daha da artırmam gerekiyor sanırım. Yarın dönüyorum. Ve fakat kalbimi burada bırakıyorum... Ömrüm yeterse eğer, bir gün kalbimle bedenimi aynı şehirde misafir edeceğim...

Şu güzelliğin 6 yaşında öğretmeni oldum. O benim gençliğimin ve en taze öğretmenliğimin bir hediyesi gibi çıktı geldi. Ben onun çocukluğunun izleri oldum kısa bir süreliğine...  Bu fotoğrafta o güzel gözlerini yummuş. Fakat o çocukken de gülümserken gözleri küçülür, iltifat edildiğinde ayakları birbirine dolaşırdı...