yazmayı unutmuşum... Kendime biraz kırıldım bu yüzden, kalbimin yazan tarafına haksızlık etmişim gibi sanki...Daha doğrusu buraya yazmayı ihmail ettiğim, yazdıklarımı orada burada bırakmayı alışkanlık haline getirmişim, oysa burayı açma amacım buydu yalnızca, unutmamak!
III. “Çocukluk Bizde Kalsın” Çalıştayı’ yaptık. 2 gün boyunca yoğun oturumlar, sunumalar, atölye çalışmalarıyla ugraştık çok ama çok mutlu olduk, çok yeni şeyler tecrübe ettik. Son sınıflar ılk kez böyle bir oluşumu tecrübe etmekten mutlu, başka illerden gelen öğrencileri ağırlamaktan dolayı heyecanlılardı. Hiç aklımdan bile geçmeyen duygularla karşılaştım bu sırada, kendime bir kez daha hayretler ederek baktım... İnsan hep yanı başında duran bir güzelliği yıllar sonra minicik bir ezgi sayesinde mi farkeder? Ya da aslında daha önce farketmiştir de üstünde durmamamış mıdır? Ya da bu zamanlamanın tanrısal bir işareti var mıdır? Varsa bana ne yaşacaktır?
Zaman nasıl da hızla akıp gidiyor arkasında bıraktıklarına göz kırparak....