Baharla uyandım. Bu gün hep ama hep dersim vardı. Sabah, öğle, akşam üzeri. Ders arasında geçen gün topladığım çiçekleri ayıklayıp kavanoza koydum zeytinyağı ile buluşturdum. Ekşi mayalı pide yapmıştım dolaptan onu çıkardım pişirdim. Bir ara yorgunluktan çöktüm koltuğa telefonum çaldı. Evim satılmış, yeni bir ev bulup taşınmam gerekliliği ortaya çıktı. Bu evde 13 yıldır oturduğumu düşündüm. Belkide iyi olur taşınmak. Ayıklamak olur bazı şeyleri. Yine de seviyordum burayı. Bu küçük çatı katında ne çok şey yaşadım. Bütün eşyalara anlam yüklemek de nedir yahuu, bıktım kendimden....

Tamda bu ruh halime uygun bir şiir düştü kucağıma.

Birlikteligimizin her anını

bir mucize gibi coşkuyla karşılardık.

Yeryüzünde yalnız biz vardık.

Sen bir kuş kanadından daha hafif ve daha çocuktun..

Büyürken, bir hayal gibi, merdivenleri uçarak, yağmurlarla ıslanmış

leylakların arasından geçirip,

aynanın ötesindeki ülkeye götürürdün beni...

Bu karahinbaa çiçeği.20 gün güneşte kalınca şifalı bir yağa dönüşecek oradan da sabuna ve cilt nemlendirici kremlere...