Çocukluğumda bu bayramlar hep ama hep heyecan ve coşkuyla geçti. Öğretmenlik yaparken de bu coşkumu çocukların aracılığıyla yaşamış olduğumu sonradan anlamlandırdım. Oğlum küçükken de 23 Nisan hep çok coşkulu kutlanan bayramlar olarak hafızamda yer aldı. Üniversiteye geçtikten sonra uzun yıllar AÇEV aracılığıyla bayramları kutlamak için köylerde atölyeler, oyunlar, etkinlikler yaptık öğrencilerle. AÇEV'in "7 çok geç" diye bir sloganla yola çıktığı projesinde dağ tepe gezip çocuklara etkinlikler yaptık. Çok ama çok güzel oldu. Şimdi bunca zaman sonra pandemi mi artık başka şey mi bilemedim. Belki de ben yaşlanıyorumdur felan diye söyleniyordum bu gün:)

Oturdum bu ahval ile sabah albümleri döktüm. Hala yatağın üstü albüm dolu. Güya oğlumun çocukluk fotoğraflarına baktım ama kendimin de nasıl büyüdüğünü gördüm görüntülerle... Her şeyi nasıl da bir yerlere oturtmaya çabalıyor.  İnsan beyniyle alakalı Serkan Karaismailoğu'nu dinlerken yeni bir şey öğrendim. İnsan beyni biyolojik cinsiyette bağımsızmış meğer. Erkeklerde dişi beyinli oluyormuş -ki kendisi de öyleymiş- dişi beyin empatiyi daha çok yapıyor dedi. Peki nasıl anlayacağız beynimiz dişi mi erkek mi? Çok basit; işaret parmağınızla yüzük parmağınıza bakıyoruz, yüzük parmak işaret parmağından ne kadar uzunsa o kadar erkek beyinlisiniz, eşitse siz dişi beyinlisiniz. buradan izlemek isterseniz konuşma gayet espirili.TEDX Şimdi herkes ellerine bakmaya başlıyor demişti konferansta o gün. Ben de hemen baktım tabi dişi beyinli çıktım:) detaylarda boğulanlar, empati kuramayı başaranlar hep dişi beyinli:)

                                                    O zaman kutlu olsun çocukluğumuz.