"Aramızda geçen sayılı konuşmaların birinde, babam, ölümünden hemen önce, “Bazen sert bir rüzgâr esebilir” demişti. “O zaman boynunu eğmekten utanma, yeniden başını kaldıracağını, yalnızca rüzgârın geçmesini beklediğini düşün.” Artık büyüdüğümü anladığı için mi, gazetelerin arasında oturduğu bir Pazar günü, sonunda yalnızca bir çocuk olmaktan çıktığımı düşündüğü için mi, yoksa gerçekten de insanlar ölüme yaklaştıkları anı hissederler mi, bilmem, hayattan, oradan buradan konuşuyorduk herhalde, nedenlerimle, niçinlerimle yaşamıma dair neler yapmak istediğime onu ikna etmek için kendimin de aslında pek fazla inanmadığı bir şekilde gerekçeler üretmeye çalışıyordum…
O, belki de kısa bir süre sonra kendimi içinde bulacağım bir hayata hazır olmadığımdan korkmuştu…
Gerçekten öyle mi, hayat yalnızca ara sıra gizlenmemiz gereken sert ve zor rüzgârlarla mı dolu, eğer onlardan korunabilirsek bunca acıdan da korunabilir miyiz?
Burada, tek başıma oturup yıldızları izlediğim bu yalnız gecelerde öğrendiğim tek şey, sert ve zor rüzgârlardan korunamadığım, söylediği gibi başımı eğemediğim…"
1 yorum:
aslında sert ve zor rüzgarlardan öyle güzel bir şekilde korunabiliyorsun ki...sadece o ürkek halin hiç geçmiyor, oda sana yakışıyor zaten:)
Yorum Gönder