Süpriz Paket!

Semanur benim bu yıl mezun ettiğim öğrencilerimden biri, ama artık o bir öğretmen! Harika bir anaokulunda, 5 yaşında bıcırık bir sürü çocuğun öğretmeni. Öğrenciliği harikaydı, bu yüzden öğretmen olarak da harika şeyler yapacağına inandım hep, ilgili, meraklı, yaratıcı, neden ve niçin sorularının cevabını bulmadan rahat etmeyen, öğrenmeye açık olan herkesi gözlerindeki ışık ele verir ve ben nerede olursa olsun o ışığı iyi tanırım! Semanur işe başlayalı henüz bir ay kadar oldu. Her hafta okula iki kez uğrarım ve her seferinde de “nasıl gidiyor” diye sorarım, o ise bana yaptıklarını anlatır, sınıfını gösterir, planlarından bahseder bazen. Ve Blogumu takip ettiğini söyler hep Dün sabah anaokuluna gittiğimde tüm çocuklar tiyatroya gitmeye hazırlanıyorlardı, okulda kalacak olan birkaç çocuk olduğunu onlarla da Semanur’un ilgileneceğini söylediler, ben ise çocuklar gelene kadar çalışmak için masaya oturdum, tam o sırada Semanur elinde şirin bir şekilde hazırlanmış bir hediye paketi ile çıkageldi karşıma; “Hocam, size ilk maaşımdan bir hediye almak istedim ve bu kitabı seçtim” dedi. Hediye paketini de kendi hazırlamış, tam bir Çocuk Gelişimciye yakışır şirinlikte bir paket olmuştu. Bloğumu takip ettiğini biliyordum ama doğrusu hediye işine bir an şaşırdım. Paketi açtım ki, kitabın adı “Her Sözcük Bir Tohumdur” Susana Tamaro’nun bir kitabı, bunu seçmesinde kitabın isminin öne çıktığını ifade etti Onun benim sözcüklerimi sevdiğini anladım. Ben de onun resimlerini çektim, madem öyle bunu anlatayım dedim. Kitapta “Her sözcük bir tohumdur ve kendi besinini içinde barındırır” diyordu. Benim sözcüklerimin onu bu denli etkilediğini doğrusu hiç düşünmemiştim. Öğretmenliğin böyle bir yönü var işte, bir sürü genç beyin tarafından bir sürü değişik şekillerde algılanıyorsunuz, çoğunu hiç bilemeden yaşayıp gidiyorsunuz belki ama sonra bir an hayatın kıyısında öylece yaşayıp giderken birden karşınıza birileri çıkıyor sizin ışığınızı görmüş, onu yaşamış, bir süre yaşamınıza dokunmuş biri ve bunu kelimelerle size ifade ediyor, o an dünyanın başka hiçbir güzelliğinin size bu hazzı yaşatamayacağını fark ediyorsunuz. Ve sonra bir bakıyorsunuz ki aslında hiçbir şey tesadüf değil… İnsan ruhu ne kadar hassas, bazen hiç tahmin etmediğimiz şeyler bile gelip bizi bulabiliyor, bu yüzden sürprizler anlamlı. Ve sürprizler bize tersinin olabileceğini öğretmek için vardır. Çok geç olmadan öğrenmek en iyisidir…

İlk öğretmen olduğum yıllardı, küçük bir anaokuluna tayin olmuştum ürkek bakışlı 10 tane çocuğum vardı sınıfta, İstanbul’da Robert Kolej gibi bir okuldan sonra bir Anadolu kasabasında böyle çocuklarla karşılaşmak beni çok şaşırtmıştı ilk başlarda, ama yaşadığım hayal kırıklığı uzun sürmedi ve gördüm ki asıl öğrenmeye ihtiyacı olanlar karşımda tedirgin ve korkak bakışlarla beni süzüyor, onlara sevgimi verdim önce, bana inandılar, sonrasında her şey çok daha kolay oldu, cünkü inanmak içinde pek çok öğretiyi de barındırıyordu, çok ama çok güzel günler geçirdik-okul müdürüne rağmen- öyle keyifle okula gidiyordum ki, zor değil mi bu kadar küçük çocukla uğraşmak, hem ne yapıyorsunuz akşama kadar” diye soranlara, “çok sevdiğim bir şeyi yapıyorum, üstüne bana para veriyorlar” diyordum… Daha sonraları başka okullarda, kalabalık sınıflarla, geleneksel bakış açısından kurtulmayı başaramamış korkunç okul müdürleri ve idarecilerle de çalıştım ama içimdeki bu duyguyu hiç kaybetmedim, hiç vazgeçmedim...

İki şey önemli demiştim bir zamanlar bir yerlere yazdığım küçük bir notta, yaptığın şey ve aldığın tad.. Hala aynı sözü savunuyorum, yaşamın her alanı için!