Kelime Oyunu/ Fotoğraf

İnsanlar fotoğraflara neden bu kadar tutkundur dersiniz? Eski günleri anmak için mi? dostlarından, gittikleri mekânlardan, yaşadıkları an’lardan bu güne, yani geçmişten geleceğe bir parça taşımak için mi? Hayır! Deklanşöre basıldığı an duran zamanda yatar bunun sırrı… Ölümsüzlüğü yakalamak, bir an için kâğıt üzerinde de olsa zamanı ele geçirmek, kalıcı oldukları bir yer bulabilmek için… Zamanın içine kendilerinden bir şeyler karıştırabilmek, var olduklarını hissedebilmek için… Oysa kâğıtlara basılmış renkler elbet bir gün eskiyecektir, insan zihninde ki fotoğraf kareleri kadar hiçbir görüntü sonsuza dek renklerini koruyarak yaşayamaz! … Tarihleri, önemli önemsiz ayrıntıları, yüzleri mekânları yaşatan gerçek fotoğraflar insan beyninde saklı olanlardır. O bin hayat var ya hani hepimizi kuşatan, olanı biteni unutturuyor belki, ama tortusu bende yaşıyor! Kimse ayrılmıyor yani birbirinden, hiçbir şey unutulmuyor, o fotoğrafın kareleri tarihin bir yerinde sapasağlam duruyor. Eskimeden, eksilmeden. O bin hayat akıp geçerken, sanıyorlar ki ben duruyorum, yaşamıyorum, oysa karanlık çökmüyor mu yüreğime, her şey çekilmiyor mu sezsizce inine, ben kendi kalabalığımla, tam ortasında duruyorum hayatın. İçimde ince camlar kırılıp dökülüyor. Sonra o hayatın sesiz izleri bir fotoğrafın karesinde hayat buluyor. Her şey yerli yerinde, her şey nasıl yaşandıysa öyle. Sonra bir ses çıkageliyor tarihin bir köşesinden, ruhu aniden harekete geçiren bir ışık denizi, küçük bir işaret, bir koku! Seni alıp o yıllar öncesinin fotoğrafıyla buluşturuveriyor, dökülenleri toplarken buluyorsun birden kendini. Belki de farkında olmadan, içinde, saflık ve masumiyet duygusunu ele veren çocukluk özlemlerini de barındırıyor gördüklerin.
Yüzümü geçmişe çeviriyorum, ılık bir rüzgâr ruhumu okşuyor. Bu yalnız ağacı ölümsüzleştirirken hissettiğim, beni çocukluk sevinçlerimle buluşturan, annemin kokusunu bana taşıyan o tarif edilemez coşku, bir hüzün demeti halinde gelip beni sarıyor. Ne denir buna? Özlem mi? sevinç mi? mutluluk mu? Keder mi? Yoksa hayat mı?
Bildiğim, artık kendimi teselli etmeye kalkışmadığım… Bildiğim, o çocuksu coşkuları hissettiğim anları sonsuza dek durduramamanın verdiği bir iç sızı ile dağıldığım… Bildiğim, acı ve kahkahanın aromasıyla birleşen yaşamın, bir iç çekişle akmaya devam ettiği… Bildiğim, yalnız ağaçların hala içimi üşüttüğü… Bildiğim, görünmez duvarların ardında geçen zamanın, bir fotoğraf karesiyle durduğu… Bildiğim, herkesin kendi yazgısını yaşamaya mahkûm edildiği bir dünyada, hiçbir şey ol(a)madığım… Bildiğim, yarım kalmış hayatları aklıma sığdıramadığım… Bildiğim, tükenmişliğime rağmen, hayallerimden vazgeçmediğim… Bildiğim, yenile yenile yoluma devam ettiğim... Bildiğim her yalnız ağacı kucaklamak istediğim…

Sonra ne mi oluyor? Fotoğraflar zihnimin tavan arasından, saklandıkları o tozlu yerden çıkıp, yüreğime düşüyorlar, ve ben, hep üşüyerek, hep üzülerek, hep özleyerek, avaz avaz susuyorum… Avaz avaz…