Babam...

İlk sevdiğim erkek babamdı! Onu hep yeterince anlayamamış olmaktan dolayı hep hayıflandım! Acaba gerçekten nasıl bir hayat istemişti ve nasıl bir hayat yaşamıştı? Hayalleri nelerdi, onlara kavuşmuş muydu? diye düşünmüşümdür çoğu zaman. Onu kaybettiğimde 51 yaşındaydı, bense 19! Yani bu soruları sorabilmek için henüz çok da fazla olmayan bir yaş. Cenazesine bile yetişemeyecek kadar uzaktaydım ölüm haberini aldığımda! Geldiğimde evde sessizlik hakimdi, herkes sakin sakin oturuyordu. Onu çoktan uğurlamışlardı. Hissettiğim şeyi şimdi net olarak anımsamıyorum ama onu son bir kez göremedim diye çok ama çok üzüldüğümü biliyorum. Ölümünden hemen sonra gelen mektubu ise beni keşkelere boğmuştu… Bazen böyle şeyler yaşayabiliyor insan. Yanı başında duran hep yaşadığı içgüdüsel olarak bildiği bir şeyin farkına varmıyor uzun bir zaman ve kendini hayatın akışına bırakıp o kıyıdan o kıyıya savruluyor. Bir an geliyor bir tokat yüzüne çarpıveren gerçeği anlıyor.
Eğer daha uzun yaşasaydı konuşacak çok şeyimiz olurdu herhalde… Ölüler neden hüzün bırakır geride, iyi biliyorum artık. Çünkü geride konuşulmayanlar kalır ve asla da konuşulamayacak olanlar onun için ölüm hep özlemi getirir beraberinde bir de asla telafi edilemeyecek olan üzüntüleri. Ne garip bazı şeyleri insan ancak yasayınca anlayabiliyor, önceden anlayabilseydik yasam daha iyi olurdu ama iste her şey olup bittikten hiç bir yararı kalmadıktan sonra anlıyoruz. Ölüm de onlardan biri işte, her şey olup bitiyor ve artık yapılan-yapılacak hiçbir şeyin yararı kalmadıktan sonra anlıyoruz biz.. Babam sevgi dolu bir insandı ve ben onu yeterince anlayamamış olmaktan dolayı kendimi hiç affetmedim! Sonraları yazılarını bulup okuduğumda onun ne kadar hassas, düşünceli, sevgi dolu ve çok romantik bir adam olduğunu gördüm! Şaşkınlıkla üstelik! Bir de çok iyi bir yazar olduğunu! Bence, onu yaşarken kimse anlamadı zaten, annem bile, çünkü annem de o zamanlar başka telaşlarla yaşamaya çalışıyor 4 tane çocuğu için mücadele ediyordu, hayalleri, beklentileri, babamı ve yaşamı fark edecek kadar zamanı olmadı onunda, ama bazen diyorum ki keşke ama keşke daha yavaş yaşasaydık ailecek, koşmak yerine yürüseydik mesela, belki daha farklı olurdu her şey. Babamın yaşarken ne kadar yalnız bir hayatı olduğunu fark ettiğimde 30 yaşıma girmek üzereydim. Kendim için yalnız bir yaşamı seçtiğim sıralarda fark ettim bunu. Oysa kendimin hiç istemeden, zorunlu olarak ne kadar yalnız bir hayatı yaşıyor olduğumu fark ettiğimde henüz 24 yaşındaydım! Yalnızlığın değerini öğrendiğimde ise 25! Herkesin kendi yazgısını yaşamaya mahkûm edildiği bir dünya. Bir yazarın dediği gibi, o uzun koşuda hedef aslında yolun ortasında. Ama bunu o kadar geç fark ediyoruz ki, bu gün artık biliyorum; hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı, ilk fırsatta katlederiz.
Sonra da ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın ağırlığını hayıflana hayıflana sırtımızda taşırız...