Boyayla gelen güzellikler...Papatyalı kutular,

Kutuyu boyayalı bir hafta olmuştu yaklaşık öylece bekliyordu köşede bir yerde, üzeri papatyalanacağı günü:)

Mozaik ile papatyaların ortasına doku vermeye çalışıyorum... Mavi daha çok yakışıyor sanki herşeye...

Papatyaları transfer tutkalı ile yapıştırmak benim en keyifli kısmı, çünkü sona yaklaşıyoruz sinyallerini veriyor:)

ve hepsi bir arada dağıtıma hazırlar:) Ben şimdi bunları tek tek hediye etmeye başlarım..

Üzerine sim dökerken kollarımda simlendi:) , Bu kutu Şükriyemin:)

Bu kutu da sahibini bekleyenler arasına katılacak...

Kahvaltı uzun sürdü ben eve döndüğümde çoktan saat 2 olmuştu bile, Şükriye‘ye söz verdiğim ama sürekli erteleyip durduğum çay kutusunu boyamaya başladım, başka hediyeler de vardı bekleyen biriktirdiğim bir sürü boyanacak kutu, elbet kesilmiş papatyalar ve bir anda balkondaki masada ahşap boyama malzemeleri ile yine eski günlerdeki gibi kendimi boyaların ve vernik kokularının içinde buldum bu kez bir farkla yanı başımda duran bir fotoğraf makinesiyleJ uzundur bekleyen tüm boyama işlerini akşama kadar bitirdim, kimisi yarı boyanmış atılmış bir kenarda bekleyen kutular kimisinin yüzüne hiç bakılmamış kutular, hepsi masadaydı, ben onlarla uğraşırken keyifli keyifli böylece zaman da çabucak geçmiş ve kapı çalmıştı Rodeo dönmüştü. Ahşap boyama tutkusunun bende nüksetmesi 2003 yılına rastlar, “yapacak başka bir şey daha olmalı” ya da “daha ne varsa getirin hepsini yapayım, her şeyi öğreneyim ben” diye aç gözlülük yaptığım yıllardı, bir şeyler öğrenmeye doymadığım aç gözlü ve sıkıntılı geçen yıllar, o yıllarda bu hobi bu coğrafyaya çok yeni gelmiş ve bizim okulda kursu açılmıştı, üstelik geceleri, Yıldız’ın ilk kursiyerlerinden olmalıyım sonraları benden çok bıktı gerçi amaJ yine de az kahrımı çekmedi, buradan onu sevgiyle anmadan geçemeyeceğim, o şahsına münhasır ve çok özel biridir! Öğrendiklerini öğretmeyi seven, kendi yaratıcılığı ile farklılık yaratan ve kendi içinde farklılığı ile bütünleşmiş biri! Ne zaman papatyalı bir kutu görse sanırım sadece beni hatırlıyor, sayemde belki de bu çiçekten nefret etmeye bile başlamış olabilir. Sayısını unutacak kadar çok şey yaptım ahşap malzemelerle, çok keyif alarak hala bazen çılgınca her şeyi boyayasım geliyor haniJ burada bulduğum malzeme ile yetinmeyip Ankara’dan, İstanbul’dan az malzeme taşımadım kut kutu, hala daha gözüm düşer gittiğim yerlerde boyama malzemelerine… Ve ne zaman mutsuz ve hüzünlü olsam içerdeki kutuda bekleyen ve her zaman imdadıma koşmuş bu boyama malzemelerini çıkarıp kendimi unutana kadar kucaklaşıyorum onlarla, kendimi iyi hissedebileceğim bir uğraşın içinde olmak, unutturmasa bile iyileştiriyor ve nefes almamı sağlıyor, biliyorum… Sonuçta ortaya çıkan, içinde kendi ruhumdan izler taşıdığına inandığım bu kutuların varlığından çok onları boyarken, onlarla çalışırken hissettiklerimi önemsiyorum daha çok, bana sonuçtan çok sürecin iyileştirici gücünü tekrar tekrar hatırlatan bu keyifli etkinliği çok ama çok seviyorum…
Şükriye ona yaptığım çay kutusunu belki de yarından önce bu sayfada görecek, yani ona yarın akşama verebileceğim en erken, beğenmezse eğer vazgeçme şansı var hala yani diye yazıyorumJ artık okulda onu ziyarete gittiğimde bana bitki çayı ikram etmek için dolaptaki poşetini çıkarmasına gerek yok;)
Ben bu yazıları eklerken Rodeo içerden sesleniyor “anne uyursam eğer beni 00.15 de uyandır lütfen maç var, ama n’olur” diye… Elbette kuzucuğum diyorum ben de ona, elbette… Okullar açılmadan, tatil bitmeden istediğin saatte yatıp kalkmanın tadını çıkar bakalım nasılsa az kaldı…
Şimdi özel eğitim öğrencileri için ders notu hazırlamalıyım…