Hafta sonu büyük bir keyifle çalışıyordum. Nitel bir analiz yaptım iki gün boyunca. Yalnızca yemek-içmek uyumak dışında kalkmadım neredeyse. Lakin pazar günü okuldan sevdiğim bir arkadaşımın babasının kalp krizi geçirdiğini ve yoğun bakıma alındığını öğrendim. Çok geçmeden de vefat haberi geldi. Emekli öğretmen, 63 yaşındaydı... Bu sabah erkenden cenaze için Kayser'ye gittik oğlumla. Oğluma araba kullanmak istemediğimi söyledim, beni kırmadı götürdü getirdi... O kadar hüzünlü anlar ki... Bir ara nasıl dayanılır ki bu acıya nasıl öğrenilir dedi bana. Söylenecek söz yok... Babamı hatırladım. 51 yaşındaydı öldüğünde...Ben cenazesine bile yetişemedim. O kadar uzaktaydım... Babam öldükten 1 hafta sonra bana mektubu geldi. meğer öldüğü akşamın gündüzü bana mektup yazmış atmış postaneden... O mektubu ezberledim...

Kayseri yolu karla kaplıydı, gözümü aldı uçsuz bucaksız beyazlık. Mezarlık tam Erciyes dağını görüyordu. Gerisi rutin cenaze merasimi... Arkadaşımla aynı anabilim dalındayız. Çalışkan, düşünceli, babasına düşkündü... Bir arkadaşım demişti ki, en sevdiğimiz insan ölüyor ama onun cesedinden bile hemen kurtulmak ister gibi 2 gün içinde gömüyoruz. Başka bir seçeneğimiz yok, beklerse bozulacak vücut çünkü... Ne kadar hüzünlü... Cenazede bir jandarma geldi annesinin yanına "benim öğretmenimdi" dedi annesi yeniden ağladı, öğretmeninizi uğurlamaya mı geldiniz... 

Akşam eve döndük, yol yordu, cenazenin ağırlığı yordu. O yüzden de bir hevesle başladığım analizlerle şimdi bakışıyoruz. Yapmak istemedim... 

Eski bir fotoğrafıma rastladım az önce de, ilkokuldan. Nasıl da kendimi önemli hissediyorum... Oysa yeryüzündeki binlerce zerreden biriyim...

Hafta sonu Ankara'da olacağım tarım işçisi ailelerin çocuklarına eğitim içeriği hazırlama çalıştayı için. İçimde ki tek umut çocuklar için faydalı bir şeyler yapmak... Onun dışında her şey yokluk sanki...

Çocukluğumun masum bayramları. Şu şiiri okurken hissettiklerim hala capcanlı.