Sınavları okuma, ilan etme işi tam bitti, bütünlemeye hazırım derken nur topu gibi iki projem oldu.
Birisini geçen yazımda anlatmıştım; Geçici Koruma Altındaki çocukların, Türkiye'deki eğitime erişimlerine ve sosyal uyumlarına katkı sağlamak için geliştirilmiş bir proje. Bu kapsamda, Milli Eğitim Bakanlığının Geçici Koruma Altındaki çocukların Türk eğitim sistemine katılımı ve uyumuna yönelik çabalarını desteklemek de bu projenin ana amaçları arasında. Dezavantajlı grup her zaman ilgimi çekti. Nedendir bilmiyorum ama unutulmuş bir çocuk grubu olarak düşündüm onları. Onların ihtiyacına yönelik birkaç proje hazırlayıp uygulamışlığım, birkaç yayın yapmışlığım var çok küçük de olsa. Kendi çapımdaki bu çabalarımın dışında bu proje resmen kucağıma bırakıldı. Bunun için 16-17-18 Şubat tarihlerinde Ankara'da bir çalıştaya katılacağım. Tarihler kesinleşti. Pilot illerden gelen öğretmenlerle içerik hazırlayacağız. Şimdiden başladım hazırlanmaya. Aslında beni çok heyecanlandıran bir proje bu. Oğluma anlattım, hemen kaç para alacaksın dedi. Yeni nesil böyle bakıyor sanırım olaya. Aslında alacağım para komik bir rakam ama en azından masraflarımı karşılayacak geliş gidiş gibi. Parasını sormamıştım bile ama söylemek zorunda kalıyormuş yetkililer. Kabul eden akademisin bulmakta zorluk çekiyoruz dedi. Çok az bütçemiz çünkü dedi. Oğlumda bari para alıyorum deme bu para değil dedi güldüm, beni heyecanlandıran şey o dezavantajlı grubun eğitim ihtiyacını karşılamaya bir katkım olacak daha ne isterim? Üstüne masraflarımı da karşılayacaklar. Bence on numara ilk öğretmen olduğumda şöyle demiştim; çok heyecan duyduğum her sabah sevinçle uyandığım bir iş yapıyorum, üstüne bana bir de para veriyorlar. Sanırım benim bakış açım biraz gençlere uymuyor dedim oğluma... Bu gece biraz hazırlık için çalışacağım ve bir zoom toplantısına katılacağım bu konuda. Bakalım yol bana neler öğretecek...

           “Bir göçmen, daha yeşil çimen bulmak için vatanını terk eder. Bir mülteci ise basacağı çimen kalmadığı için vatanını terk eder.”