Dilimde bir şiirle uyandım bu sabah. Karantina sürecim bitti gidip test verdim. Ama hala boğazım ağrıyor sesim gripli gibi. İnsanlar beni görüp tedirgin olmasın diye uzak durayım bu hafta herkesten. Bu hastalığın bir de bu yönü var. İnsanlar sana vebalı gibi bakıyor:))) kimse odama gelmesin derim artık test sonucum negatif bile olsa bu bakış açısı değişmeyecek sanki.... 

Sabah erkenden ekmek pişirdim, evde ekmek kokusu bana yaşanan bir ev hissi veriyor. Başka kokularda tabi, kurabiye kokusu mesela:)

Bu hafta bir süredir yeni bir merakım olan evde çikolata yapma derslerim bitince ilk denememi yaptım. Bu temperlemek denilen şey baya bir zormuş. Yaptım ama daha çok yol almam lazım. Hayalim şu; oğluma kız istemeye gidersek kendim yapacağım çikolataları:)

Bir arkadaşım dedi ki, kesin kız kaçarak vazgeçer ben nereye düştüm diye:))))

haklı olabilir. Bu gün dilimdeki İsmet Özel şiirini yazayım aklımdan uçmadan...

yağmur yalnız yağarken yağmurdur

sen yalnız senken sensin

burada kalamazsın ve başa dönemezsin

gitmek zorundasın.

...herkesin bahanesi var, senin yok

günahlı bir gölgenin serinliğinde

biraz bekleyebilirsin, daha sonra

burada kalamazsın, başa dönemezsin

ama dön

eve dön! şarkıya dön! kalbine dön!

..ben şarkıya dönünce

boğazlarındaki boğum insanların epriyecek

ve onun yerine her günkü işleri yaparken

kepenkleri kaldırırken, silerken tezgahı

kalbe gizlice batan kıymık geçecek

...kalbime döneceğim, ama hangi yolla?

                          İlk deneme için kendimi başarılı buldum:) daha yolun başındayım