İnancım odur ki dünya iyilik üzerine kuruludur, İyilik, dokunaklıdır, dokunur.

Hafta sonu simitçisi oldum. 24 saat sürdü şu gördüğünüz simitlerin bu hale gelmesi. Ekşi maya işi sabır işi. Sabır ise benim son bir kaç yıldır öğrenmeye çalıştığım fakat eskiden sabırsızlıklarım yüzünden hayattan çok gol yediğim bir konu. Hala öğreniyorum. Yolda olmak da ayrı bir güzel tabi. Simitler şahane oldu. Hemen soğumadan arkadaşlarla paylaşıldı. Bu hafta yeni bir arkadaş edindim kendime, bahsetmiştim babasını yeni kaybetmiş bir kız çocuğu. Ona gittim dertleştik. Bana dedi ki; babam için bir anı kutusu yaptım sana göstereyim mi? Göster dedim. Bir de mektup yazdım ona okuyayım mı? Boğazım düğüm düğüm oldu. Bir ayakkabı kutusunu almış babası GS li olduğu için sarı kırmızıya boyamış. İçine babasının saati, çakmağı, tespihi, anahtarlığını kimliklerini koymuş. yazdığı mektubu okumamı istedi. Okudum. Ağlamamayı diledim. Ağlamadım. Duygularını yazabilmesi, bunu paylaşabilmesi ne güzel. Acısını anlatarak azaltma çabasını gördüm. Ona aldığım kitaplardan birini bitirmiş diğerine başlamış. Kitap hakkında konuştuk. Onunla sohbet etmenin bana ne kadar iyi geldiğini düşünüyordum o anlatıyordu birden sustu ve dedi ki "benimle ilgilendiğin için teşekkür ederim. Sizinle konuşmak bana çok iyi geliyor yine gelin" o an zor tuttum kendimi. Çünkü asıl bana iyi geliyordu onunla konuşmak. fakat bunu ona anlatamazdım. Sen de bana çok iyi geliyorsun, arkadaşlığımı kabul ettiğin ve benimle kendini paylaştığın için teşekkür ederim dedim. Kara hüzünlü gözlerinden öpemeden ayrıldım. Yine geleceğim dedim. Ona ellerinde çıkmış olan egzamalar için kantaronlu krem bıraktım. Ellerine sürdüm nasıl kullanacağını anlattım.Yemesi için 2 simit, İzlemesi için bir film okuması için bir kitap bırakıp  çıktım. Sonra yürüdüm. Yürüyerek kendi çocukluğumda gezindim....