Kelime oyunları- Deniz / DALGALARIN AKSİNDEKİ MUAMMA

Canım deniz istedi birden dün gece. Ufuk çizgisi, martı sesi, iyot kokusu istedi.
Burnumda sabahın ilk ışıklarıyla birlikte otobüsten iner inmez denize doğru yol aldığımızı hissettiren koku, Damağımda tuz, iyot ve yosun kokuları eşliğinde, tavanından halatlar sarkan, eski bir balıkçı kahvesini andıran yerde içtiğim, tam demlenmemiş çayın kekremsi tadı, Tenimde Ege’nin tuzlu suyunun bıraktığı izler henüz silinmemişken, kalbimde, Ege’de beni kucaklayan şefkat, dilimde Sezen aksu’nun “Kalbim egede kaldı” şarkısının sözleri hala daha tazeyken.

Haritayı önüme açtım ve denize kıyısı olan bütün şehirleri parmağımda bir ışık varmışçasına izledim. İnanılmaz bir hüzün kapladı kalbimi.
Galiba ben başka denizlerin insanıyım. Tüm İstanbullular gibi denizle bağım çok derin, başka türlü sevdim ben denizi. Kendimi bilmeye başladığımda deniz kenarında oturuyorduk. Geceleri uykumda sanki pencereden içeri girerdi dalgalar. Rüyamda kayıkhanede dolaşır, orada ki en güzel kayıkla denize açıldığımı sonra o koca boğazda kaybolduğumu görür, beni kim kurtaracak diye merakla beklediğimi görürdüm.
Kışın bazen bıkar bazen korkardım denizden. Rengi bozlaşır dalgaları büyür, sesi ürkütürdü beni.

Baharda evcilleşirdi. Yazın evimizin hemen yanında ki plajdan denize girerdik, ablamın yüzüşünü, maviliklerde küçülüp yavaş yavaş kayboluşunu seyreder karşı adalara vardığını düşlerdim. O varlığımla pek fazla ilgilenmese de, plajın en iyi yüzen ablasına sahip olmaktan büyük gurur duyardım. Ya geri dönmezse diye korktuğumu saklar yine de köpek balığı görüp görmediğini sormadan edemezdim. O güzel yüzenin ablam olduğunu herkes bilsin diye o ayağında paletlerle denizin maviliklerine doğru açıldıkça arkasından “abla” diye bağırır, tüm kumsal duysun, bilsin isterdim.

Okul yıllarımda da deniz hep benimleydi öğle aralarında elimi içine sokacak kadar yakındım ona. Sonra büyüdüm başka denizler gördüm ama hep Marmara’yı aradım başka kumsalları ruhsuz buldum.
Farklı şehirlerde farklı denizlerde yüzdüm ama hiçbirinde çocukluğumu bulamadım.

Bazen deli gibi denizi özlüyorum ama aslında denizi değil çocukluğumun Marmara’sını aradığımı anlıyorum.