Yaşam Kaynağı

Ona tesadüfen rastladım, adını bilmiyorum, sormadım da, adının önemi yok, çünkü adından daha önemli başka şeyleri çekti dikkatimi, yaşama coşkusu mesela, yüzündeki sevimli tebessümü, kendiyle barışık olduğu her halinden belli olan duruşu, yüzünden hissedilen magrur duruşu, çünkü bahçedeki tüm güzellikleri kendi elleriyle ekmiş oraya, yemyeşil bir bahçesi var, kendisi de o kadar sevimli ve o kadar hayata bağlı duruyordu ki, eğilip bir kök marulu koparıp bana uzattı, bahçedeki sebzeleri tek tek kontrol etti, emeğine özenle bakarken yakaladım onu, bir de onlarla konuşurken, ben de ona resmini çekmek istediğimi söyledim şaşırdı, sevindi, gülümsedi, bana poz verdi. Ona bu bahçeyle uğraşmakla yorulup yorulmadığını sordum, sadece konuşacak konu olsun diye sordum, yoksa sorunun cevabı sözcüklerde gizli değildi elbet, yaşamının ışığını buradan aldığını görebilecek kadar aydınlıktım, öyle özenle ekilmiş sebzeler ve boylu boyunca uzanan mısırlar eşlik ediyor görüntüye, "mısırlar olunca da gel kızım" diyor bana usulca... Tamam diyorum dedeciğim, mutlaka gelirim...

Bir süre onun bahçeyle ugraşmasını izliyorum, eğilip otları ayıklamasına bakıyorum. Resimlerini çekip, biraz da yaşam kaynağını kıskandığımı hissedip, nasıl bir yaşlı kadın olacağım acaba ilerde diye kendi kendime gülümseyip, o güzel yüzüne yansıyan yaşam ışığına bakarak teşekkür edip oradan ayrılıyorum...

Hava kararmak üzere olduğundan, bu akşam üstü yürüyüşüne bir son verip, ağır adımlarla eve dönüyorum...

Her birimiz yaşamımızın bir noktasında bu soruyu sormuşuzdur. Trajik olan, yaşamın kısa olması değil, bizim gerçekten önem verilmesi gereken şeyleri genellikle sonradan kavramış olmamızdır….