Yaşamın büyülü yüzü....

Bir haftadır evimizde bir yumurcak sesi, neşesi ve mızıldanması vardı, ama dün aniden bitiverdi... Bu sabaha çocuk sesi olmadan saat sesi ile uyandık ana-oğul...
Unutmuşum ben 3 yaşında bir çocuğun sevimli ve yaramaz hallerini, unutmuşum ama aynı hızlada özlemişim sanırım. Kız kardeşimin kızı Zeynep bizim evin ilk yatılı misafiri oldu, uzun yıllardan sonra oğlumun "ağır misafir" diye isimlendirdiği küçük hanım bize keyif dolu günler yaşattı. Söylediği şarkılar, oynadığımız parmak oyunları, anlattığı yarısı hayal yarısı gerçek hikayeler, boyunun uzamasını gösterişi, babasını özlediğini anlatışı, resimlerden anne ve babasının nikah resimlerine uzun uzun hayran hayran bakması, elinden düşürememesi, gülümsemesi kadar mızmızlandığında yüzünü buruşturarak mutsuzluktan helak olmuş bir görüntüye bürünmesi, okulda top havuzunda oynarken birden annesine bakmak için ağlayarak merdivenlere koşması, benim teyzesi olmamın, annesi olmanın yerine asla geçemeyeceğini bir türlü öğrenemeyişim, tüm mesleki tecrübemi ve bilgimi hiçe sayarak bir günde bana alışmasını bekleyip, neden benimle de yatmıyor hep ağlıyor diye üzülüşüm, evde dolanan bir küçük yaşam mucizesine öyle hayran hayran bakışlarımız....
Kendi çocukluğumu anımsadım ona bakarken, sonra annesinin yani kız kardeşimin çocukluğunu, sonra birlikte geçen kısa çocukluğumuzu, karmaşık bir İstanbul öyküsü karışıyor hafizama bunları düşününce, içinde bir bisküvi kokusu olan ahşap bir evin gıcırdayan tahta merdivenleri... 3 yaşımın bulanık zihni var benim hafızamda, net bir görüntü yakalamam neredeyse imkansız ama Zeyneb'e bakarken her anneye bir kız çocuğu lazım, her kıza da bir kızkardeş lazım projesinin yalnızca ikinci kısmını gerçekleştirmiş biri olarak gülümsedim, Can Dündar'ın Kırmızı Bisiklet kitabında söyledikleri geldi aklıma; "babamın oğluydum, oğlumun babası oldum" demişti hikayesini bitirirken, ben onu şöyle değiştirsem olmaz mı acaba, Annemin kızıydım, oğlumun annesi oldum, sonra dört küçük mucizenin teyzesi...