Bir kahvaltı masasını paylaşabilmek de hayat, ölmek de hayattan.
Eylemlerin adı başka, tadı başka, ardından yaşattıkları başka... o başka, bu başka, ben başka, sen başka; bambaşkalık dört tarafta...
her şey aslında göründüğünden çok başka...
Bazen düşünürüm kelimelerden daha güçlü bir şey var mı acaba yaşamın içinde diye, sonra fotoğraflar gelir aklıma birden, bu resim de işte öyle bir an'dan kalma... 18 Kasım Pazar sabahından... Rodeo uzun zamandır böyle kahvaltı hazırlamadığımı hatırlattı bana, hazır benim de hiç yazasım yokken, yağmur sürekli yağarken, dışarda dumanlı bir hava dolaşırken, içim dışıma vurmuşken, herşeye koşan ama artık hiçbir şeye yetişemeyen bir kadın olduğumu düşünürken, kayıp giden hayatlara üzülürken, geçmişte kalmış herşeyi özlerken, ertelerken, görmezden gelirken,hep keşke diye başlayan cümlelere hüzünlenirken, çocukluğumdaki gibi dışarıda gördüğüm her yanan ışığın bulunduğu evde neler yaşandığını -çocukluk aklıyla hayaller kurarak-hala merak etmek isterken -ama artık uzundur bunu merak edemediğme hayıflanırken, bilgisayarımdan "sen üzülme" şarkısı yükselirken, oğlumun isteği üzerine bu resmi yayınlıyorum...
3 yorum:
Oğlun ne zaman ne isteyeceğini iyi biliyor:))
Ah o masada ben de olsaydım,
Açık tabaklara yol alsaydım,
Vız gelirdi dertler inan bana,
Yeter ki sohbetle doysaydım :)
(B şarkı böyle değildi galiba:))
Kışın yağmurlu bir pazar günü, varmı böyle güzel kahvaltıdan daha keyifli bir şey..Uzun uzun muhabbet, biz bir de sonrasında koltuklara gömülüp bir de film seyrederiz mutlaka.
Sevgili Sema gerçekten o artık büyümüş ne isteyeceğini ve ne zaman isteyeceğini iyi bilen biri olma yolunda ilerlyor:) bence şiirin bu versiyonu da çok hoş olmuş.
Sevgili Ayşegül, yağmurlu günlerde ancak evde uzun süren bir kahvaltı ve peşinden de iyi bir film çekilir olur herhalde, filmi de bir dahaki sefere deneyelim, iyi oldu hatırlattığın. Sevgiler
Yorum Gönder