Mayıs ayı sanki buraya uğramadı gibi koşarak uzaklaşıyor yanı başımdan. Dün bahçeye gidip kabak fidesi ektim. Daha önce ektiğim fideleri suladım. Okula uğrayıp birkaç eşyamı odama bıraktım. Hava çok güzel, bulutlar bembeyaz, gökyüzü masmaviydi. kampüs yemyeşil, ağaçlar bembeyazdı. Öğrencisiz, sessiz, cıvıltısız tadsızdı. Bu son bahar olsun öğrencisiz geçen dedim içimden. Dönüşte eski oturduğum yerdeki komşuma uğradım biraz sohbet ettik. Bana beyaz saçlarıma iltifat etti. Bu beyaz saçımı beğenen nadir bir kaç kişinin arasına onuda ekledim böylece:)   Eve gelip köfte pilav yaptım. İftardan sonra çayı demledim ve elimde bardak biraz mutfak eşyası koliledim. Onu yaparken bilgisayarı mutfağa getirdim Hatırla Sevgili dizisinin (henüz yeni izlemiş olmama rağmen) Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının asıldığı bölümü ve peşinden bir kaç bölüm daha yeniden izledim. Mutfak küçük bir gözyaşı denizine döndü yine. Aynı bölümü 3. kez izledim, aynı şekilde ağladım. Azalmadı gözyaşım. Demek ki acıyı bilmek kabullenmekle aynı şey değilmiş dedim yine kendime. Aynı acıya defalarca üzülebilmenin kanıtı. O kadar güzel çekmişler, o kadar güzel duyguyu geçirmişler ki. Düşündüm sonra bu idam kararını verenler, o idamı gerçekleştiren ekipte yer alanlar, onu getiren askerler, sağlık sorunu yok diyen doktor, postallarını bağlayan er, o, bu, şu bi şekilde dahil olmuş herkes bundan sonra hayatına nasıl devam etmiş olabilir? Nasıl? Gerçekten merak ediyorum varsa eğer yazılmış çizilmiş bir şeyler araştırmaya başladım. İnsna nasıl devam eder yaşamına artık böyle bir noktadan sonra... Ardından gece İsrail'in çocukları öldürdüğü görüntüleri düştü. Biraz da bu haberleri okudum. Mutfağı bıraktım bilgisayar başından kalkamadım. Saat 02 oldu böylece... 

Çok hüzünlü bir gecenin sabahına yine hüzünle uyandım böylece. Ama güzel şeylerde oluyor hayatta. Bu gün çocuklar için içerik hazırlamak ve hazırlanmış olan içerikleri yaş grubuna uygunluğunu değerlendirmek üzere yapılan bir projede yaş grubuna göre hazırlanmış olan Tv içeriklerine görüş bildirecek bir ekibin içinde yer almak üzere bir teklif aldım. Proje İstanbul'da yapılmış. Ben buradan destek vereceğim. Projeyi yazan İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinden çocuk ve iletişim çalışan bir iletişim Prof. hocam. Seve seve kabul ettim. Ben çocuklara faydalı olabilecek işlerde yer alabilmek için çalışabilirim ve elimden geleni yaparak mücadele edebilirim sadece. Onların öldürüldüğü bir dünyayı nasıl güzelleştirebilirim ki başka türlü...

Cahit Sıtkı'nın şiiri düştü dilime bu sabah;

Affan Dede’ye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var, ne adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiçbir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!

 Günlerdir rutinim aynı. Ev toplamak, koli yapmak, bahçeye gidip bitkilere su vermek, tez öğrencilerimin tezlerini okuyup dönüt vermek. Bu ev toplamanın anılarla karşılaşma gibi bir riski barındırıyor elbette. Kutular açılıyor, mektuplar ve fotoğraflar saçılıyor. Yatağın üstüne oturup, kutunun içinden çıkanlarla epey bir mesai yaptım bu ara. Yeniden onları açmak, bakmak, okuma iyi bir fikir miydi emin değilim... Hüzününü bir süre daha sırtımda bir yük gibi taşıyacağım sanırım...

İyi ki anılarımız var. Onlar bu hayatta  kendimizle geri dönüp karşılaşmamızı sağlayan, kendimize, geçmişimize ayna tutan olayları içinde barındırıyor. 

O kutulardan fırlayanlardan sonra birde şu 20 li yaşların fotoğraflarına takıldım. Oğlumu dünyaya getirdiğimde 21 yaşındaydım. Allah'ım şimdi yazarken bile ürküyorum. Ne kadar da genç bir yaş...

Bu gün Eylül'ün deneme sınavı vardı. matematiği anlayamadığını söyledi. 6. sınıf matematiği. Annesi ona yardımcı olamadığını söyledi. Oğlumdan rica ettim onu matematik çalıştırır mısın burada olduğun sürece dedim. Eylül'e dedim Alperen abin seni çalıştıracak olmazsa sana bir hoca buluruz destek olacak. Oğlum bir dönem liseli gençlere matematik dersi vermişti. Eylül ile anlaşabileceğini düşünüyorum. Eylül ile anlaşma yaptık yeni evde ki kütüphaneye kitapları o yerleştirecek. Böylece kitap okuma kültürünü ona iyice yerleştirme planları yapıyorum gizliden gizliye. 

işte böyle bir şeydi benim yirmili yaşlarım....

 Her yere koşarak yetiştiğim çok güzel günlerden geçiyorum. Bir yandan ev topluyorum, bahçeyi ekiyorum, tez okuyorum, ödev okuyorum, sınav yapıyorum, ihtiyacı olanlarla ilgilenmeye çalışıyorum. Yetim çocuklar için iftarlar düzenleniyor onlara katılmaya gayret ediyorum. Arabamın muayanesi gelmiş bu gün onu da oğluma pasladım az önce. İyi ki o burada bu süreçte. Çok ama çok kıymetli varlığının desteği. Evdeki tüm kitapları o paketledi ve dün gece kitap paketleme işi bitti...

Yarın Eylül'e gideceğim yine. Geçenlerde uğradığımda hala maaş bağlanmadığını öğrendim. Elektrik faturaları gelmiş zorla aldım ellerinden ödedim. Bu güzel ayda ne güzel denk geldi. Başka ihtiyacınız var mı diye sordum söylemediler. Kim size destek oluyor dedim Abim dedi kadıncağız. Yarın gidip en azından alışverişe götürebilirim diye düşünüyorum. Hayat bazı insanlar için zorlukları getirdiğinde diğer insanların ne yapacağına bakıyor sanki.  Ben şahit olduğum her olayda bir şeyler yapmam için şahit edildim buna diyerek bir hızla çözüm üretmeye çabalıyorum. Az önce de 3. sınıf öğrencilerimizden biri mesaj yazmış babam covid oldu yoğun bakımda çok zor durumdayız maddi sıkıntımız var diye. Hemen bulunduğu ilden adresine ulaştım sonrada muhtara ulaşmak için Ordu ilinin tüm muhtarlarını aradım neredeyse 2 saat sonra mahalle muhtarına ulaştım durumu teyit ettirdim. Çok ihtiyaç sahibiymiş gerçekten de. Hemen arkadaşları 1 saat içinde organize ettim ve bir miktar yardım yolladım. Çok şükür. Şimdi bu ramazanın son 10 gününde her gün bir yardımda bulunarak gerçek ihtiyaç sahiplerine ulaşabilmeyi ümit ediyorum.

Şimdi akşam için ekşi mayalı pide ve sıcak tereyağlı tulum peynirli poğaça yapmaya gidiyorum. Zaman kalırsa da eşya paketleyeceğim ve yeni evin perde ölçülerini almaya gideceğim. Zira burası bir çatı katı olduğundan pencereler minicik...

                                 13 yıldır oturduğum bu küçük çatı katındaki son 15 günüm....

 

Mayıs geldi. Dün sürpriz bir şekilde kendi oturduğum sitenin diğer blokta bir evin ayın 17'sinde boşalacağını öğrendim kapıcıdan. Hemen ev sahibini aradık, evi gidip gördük çok içimize sindi ve tuttuk. B bloktan çıkıp A bloga yerleşeceğim ayın 20'sinden sonra. Mahallem, sitem hiç bir şeyim değişmeyecek. kapıcım bile:) Ne büyük konfor. Bu gün son sınavların sorularını da yazıp sisteme yükleyip önümüzdeki hafta sadece eşya paketleyeceğim. Arkadaşlar mutfağı elden taşımam konusunda ısrarlılar. Düşünüyorum bir kaç arkadaş yardıma geliriz dedi. Belki mutfağı bu şekilde aşırım. Diğerleri için zaten şirket gelip asansör kuracak. Yarım günde taşırız dediler. Evi bulunca biraz rahatladım. Bahçeyle de ilgilenebilirim artık. Saksıya kabak dikmiştim filizlenmiş hemen. Bir şey topraktan yemyeşil olarak çıkınca bir mucizeye bakar gibi bakıyorum her seferinde. Bir çekirdek atıyorsun toprağa, toprak onu yeşil bir bitkiye dönüştürüp veriyor sana. Bahçeye gidip ekim dikim yapmak için iznim var bu kapanmada. 

Fakat hep iyi şeyler olmuyor elbet. Bu hafta liseden sınıf arkadaşım babasını kaybetti. İstanbul'da 4 aydır hastanede onunla birlikte mücadele verdi arkadaşım. Fakat kansere yenildi babası. Telefonda konuşurken çok hüzünlendim ölümünden hemen önce pozitif olduğu için evde karantinada olduğunu söyledi. Ne çok ilgilendi tüm hastalık sürecinde. Allah merhametiyle muamele etsin inşallah. Yaşamın bir anlamı varsa o anlam yalnızca ölüm sanırım. Her şey ölümün etrafında dönüyor. Öleceğimizi bildiğimiz için belkide bu dünyada unutmamak için kalıcı olmak için çabalayıp duruyoruz. Tüm diğer her şey bunun üzerine kurulu gibi. benim de bir süredir sürekli bir başkasına faydalı olmak için başka ne yapabilirim sorusuyla hemhalim. Diğeri için başka ne yapabilirim? O yüzden belkide çocuklarla bağımın güçlü yanı. Eylül'e gittim bu hafta kitaplar bıraktım. Okuduğu kitapları konuştuk biraz. Annesi ilk defa ağladı. Çok duygulu anlardı. Eşi için şu cümleleri kurdu; "Beni hiç incitmedi evliliğimiz boyunca" Ne güzel dedim anılarınız ne kadar güzel. Sana dayanma gücü versin bundan sonrası için. Eylül'e bu okuduğu kitaplar bitince sana bayramlık alacağım dedim. Bana, "benim bayramlığım var ama" demez mi? Ne kadar içten, dürüst, bir çocuk için fazlaca doyumlu. Olsun dedim, bir tane daha bayramlığın olmasında bir sakınca yok 1. bayramlık 2. bayramlık olarak alırız bizde. 

Hayat...

                                Pandemisiz günlerde 1 mayıs böyle dağ bayır gezerek geçiyormuş:)

 Nihayet hobi bahçemle buluştum bu gün. İlk fideleri ektim. Çok sıcaktı kollarım yanmış. Yarında biraz daha ekerim. Soğan, tere, maydanoz, marul, pancar da ektim. Biber, domates ve patlıcan bir de. Sıcaktan pişmişim ancak okula dönünce anladım. yarın sabah bahçeyi sulamaya gidebilmek için bu kapanma sürecinde izin yazdıracağım. Bir yandan sınav sorusu hazırlıyorum bir yandan evi topluyorum. ne güzel yoğun yoğun kendimi dinleyecek vakit bulamadığım zamanlardayım diyerek eğleniyorum. 

bahçe çıkışı okula uğradım Betül (Asistanımız) bahçedeyim hocam gelin biraz oturalım yazmış. İyi ki yazmış gittim bir iyi geldi bahçe 1 saat kadar. 

sonra koşarak eve geldim kalan işlerim için. Evi yakmak isteyeceğim bir müddet sonra sanırım oraya doğru ilerliyorum sanki:))

 Dün bütün gün ev aradım. Bir sürü eve girdim baktım ruhsuz geldi. Hatta bir ev için oğlum  bu ev sanki terk edilmiş bölge gibi geldi anne diyince ikimizde aynı şeyi düşünüp bir kaç karton kutu alıp eve döndük. Madem tam kapanma biz evde koli yapalım ayıklayalım dedik. Emlakçı haber verecek uygun ev çıktığında. İftardan sonra bir ders yaptım ve bir dersin de sınav sorularını hazırladım sisteme yükledim. Gece yarısı oldu ben sanki hiçbir şey yapmamış gibi hissediyordum hala. İki tanede koli yaptım hepi topu bu. Bu gün ders aralarında yine paket yaparım. Fakat sınav sorusu hazırlamam lazım şimdi ders saatine kadar onu yapayım. Sonra dışarı çıkıp büyük kalın poşetler alayım taşınmak unuttuğum bir şey, zira bu evde 13 yıl olmuş. Bu kitaplar nasıl taşınacak diye karar düşünüyorum. Kitaplardan bazılarını verebilme fikri geliştirebilsem keşke. Kitaplarım sanki verilemezmiş gibi hep bir sahiplenme duygusu

Ama dün çok komik bir diyalog yaşadık onu bari anlatayım. Bu evi satan emlakçı eve iki kere gelmişti hem fotoğrafları çekmeye hem de sattığı kişiye göstermeye, yani biliyor tanıyor beni ve oğlumu. Dün telefon etti Alperen ev için demişki "ben eşinize verdim numarayı, çocuk o eşim değil annem dedi biz telefonu kapatınca kahkahalarla güldük. Hani gördü bizi kaç kere yan yana:) ne düşünmüş olabilir diye fikir yürütüp güldük:))

                                        Bu askerlik hatırası 2019'dan. Amasya'da yanıbaşımdaydı. 

 Sabah ödev okudum biraz, sonra dışarı çıktım marketten koli aldım, yürüme mesafesinde yapılacak işlerimi yaptım. Bayram sesleri geldi bir ara dışarıdan. Çocukluğuma daldım. Bir bando takımında olamadım ama hep özendim o bando kıyafetlerine. Ne buruk bir çocuk bayramı. Eskiden hem çocukken hem de öğretmenlik yaptığım yıllarda çocuklarla envai çeşit etkinlikler yapardık.

Biraz ev baktım internet üzerinden. Ardından bir toplantım vardı. Kısa sürdü zaten ve kendimi mutfakta çukulatalı kek yaparken buldum. Çukulatalı kekin kokusu bir sıcaklık kaynağıymış gibi sırtımı ona döndüm. Kokusu beni bulunduğum yerde mutlu kıldı. Camda kanatlanan güvercinleri gördüm, onlara yem verdim balkonda, içeri girdim ama hala onlara gülümsüyordum...

                                           Ben ilkokuldayken bir bayram sabahı şiir okurken:)

                                    Bence bayram keki bu. Öyle sevinçli bir şey şu kakao

 Baharla uyandım. Bu gün hep ama hep dersim vardı. Sabah, öğle, akşam üzeri. Ders arasında geçen gün topladığım çiçekleri ayıklayıp kavanoza koydum zeytinyağı ile buluşturdum. Ekşi mayalı pide yapmıştım dolaptan onu çıkardım pişirdim. Bir ara yorgunluktan çöktüm koltuğa telefonum çaldı. Evim satılmış, yeni bir ev bulup taşınmam gerekliliği ortaya çıktı. Bu evde 13 yıldır oturduğumu düşündüm. Belkide iyi olur taşınmak. Ayıklamak olur bazı şeyleri. Yine de seviyordum burayı. Bu küçük çatı katında ne çok şey yaşadım. Bütün eşyalara anlam yüklemek de nedir yahuu, bıktım kendimden....

Tamda bu ruh halime uygun bir şiir düştü kucağıma.

Birlikteligimizin her anını

bir mucize gibi coşkuyla karşılardık.

Yeryüzünde yalnız biz vardık.

Sen bir kuş kanadından daha hafif ve daha çocuktun..

Büyürken, bir hayal gibi, merdivenleri uçarak, yağmurlarla ıslanmış

leylakların arasından geçirip,

aynanın ötesindeki ülkeye götürürdün beni...

Bu karahinbaa çiçeği.20 gün güneşte kalınca şifalı bir yağa dönüşecek oradan da sabuna ve cilt nemlendirici kremlere... 

Bu sabah nefis bir bahar havası yayıldı her yere sanki. Sabah dersimi yaparken bile bunu evden camın kenarında hissettim. Gerçi Çocuk Edebiyatı dersi hep bahar havasında bana. Bir sürü çocuk kitabını biçimsel ve içeriksel olarak inceledik çok keyifliydi. Ders saatini epey de aştık fak etmeden. Baktım güzel bir bahar havası hemen semt pazarına gittim. Köylüler gelmiş yemyeşil bahar sebzeleri ile dolmuş pazar. Taze nane, maydanoz, dereotu, ıspanak, semizotu aldım. Evi sebze ile doldurdum. Ot dolmuş mutfak yine diyen birine rağmen:) Akşama bebek ıspanakları salata yaptım iftara. Bol cevizli nar ekşili. Ispanağı çiğ yeme fikri evin delikanlısına pek iyi bir fikir gibi gelmese de yedi:) bence lezzetliydi. Pazardan gelirken etrafıma baktım da heryerden yeşil fışkırmış sanki. Kiraz ağaçları gelin gibi çiçeğe durmuş. Bu ağaçların yazılımı ne kadar muazzam. Hiç bize benzemiyor. Mesela ben küstüm bu sene çiçek açmayacağım canım istemiyor demiyor mesela. Ne muazzam bir yazılım... 

Bir ara terasa çıktım geçen yıl bahçeden gelen bal kabakları gözüme ilişti iki tane. Hemen onları kesmesi için evdeki delikanlıya talimat verdim:) neredeyse sezon geldi. Fide satışları haftaya başlıyormuş okulda. Oysa daha bahçe hazır değil bizim. Birden bir telaş sardı beni şu an. Pazartesi bahçeyi hazırlamak lazım demektir bu. 

Akşam 5-6 arası 1 saat yürüdüm bu gün. İyi geldi yürümek. Okula gitmiyorum iki haftadır, ve  evden çıkmamak iyi gelmiyor uzun süre. 

Birhan Keskin'in bir şiirine rastladım bu gün bir şeyler karıştırırken. Ne güzel insan şu Birhan. Biraz önce ise Bir arkadaşımın paylaştığı bir şarkıyı dinledim. Ona da bayıldım. Unutmayayım diye ben de ondan çalarak buraya ekliyorum. :)  Bahar 

Ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum
kor dantellerden bu yolu, ormanın altına
yeter ki oku onu.

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,
ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm
gözyaşına inandım. Öyle uzun ki dünya;
katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.
Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,
büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;
kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Kim anlayacak bu kor işaretleri?
Kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.
Ovada ve dağda saklı bir mavi için
düştümdü yola. Benim de yaban bir çığlığım vardı,
çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara.

Kışa girdik kıştan çıktık
ama değişmiyor insan
karınca duası diyorlar ördüğüm yola..

Birhan Keskin

                      Yol üstünde bile bahar fışkırıyor adlı fotoğraf. Gözüme takılanlardan...

 Sabah erkenden dersim vardı. bazen sorunsuz dersler akıyor. Öyle oldu. Fakat öğleden sonraki dersimde İnternet problemi oluştu. Bağlanamadık derse bir türlü. Sıklıkla yaşıyoruz bunu. Baktım çok bunaldım, bir türlü giremiyorum sisteme pes ettim. Dersi akşama aldım hemen. Çocuklarda dünden razı. Az önce bitirdim. Son sınıflarla bazen komik diyaloglar yaşıyorum. Çocuklarda öz düzenleme becerisinin gelişimini konuşuyoruz. Dedim ki öz düzenleme becerisi gelişmiş olan çocukların özellikleri bunlar şunlar, bu çocuklar şu özelliklere sahip olurlar ve onları hemen fark edilir kılan özellikleri şunlardır vs anlattım. Sonra sordum; öz düzenleme becerisi gelişmiş olan bir çocuğun özellikleri buysa bu özellik yetişkinliğine nasıl yansır bu çocuğun? Çocuklardan biri dedi ki "yetişkinlikte geliştiremiyor muyuz bunlar peki " :)) yok dedim geliştirirsin de 1 birimlik davranış kazanmak için 40 birim çaba harcaman gerek ondan çocukkken yapmakta fayda var orada oran bire bir seyreder en azından.Öğretmen olacaklar ama öğretmenlik becerilerini yaşayacak ortamları yok ne yazık ki... Sevmiyorum çevrim içi dersleri yine de... Tatlandırmak için bi amuda kalkmadığım kalıyor...

 Gün içinde iki kez dışarı çıktım. Toplam 1 saat Biri arkadaşımın iş yerinin bahçesinden kara hindibağı çiçeği toplamak için diğeri kargodan paketimi almak için. Küçük bir yerde yaşamanın önemli bir lüksü bu. Gideceğin yere hızlıca ulaşıp trafik derdi olmadan sorununu çözüp geliveriyorsun. 

Bu bitkinin yağını yapacağım. İyi bir nemlendirici olarak krem ve sabun yapımında çok işe yarıyormuş. Bu yıl ilk kez deneyeceğim yağını yapmayı. Epey araştırdım.Cam kavanoza koyup 20 gün zeytin.yağında kalacak. Her gün çalkalayacağım güneş ışığında çiçeğin özü yağa geçecek. Bütün şifa doğada gerçekten de. Hiç bir şey boşuna yaratılmamış. Ne kadar mucizevi.

Dışarı çıkınca fark ettim ağaçlar çiçek açmış, doğa uyanmış resmen. Dışarıyla bile ilişkim azalmış şu pandemide. Yürüyüş bile yapamıyorum uzun zamandır. Terasa ektiğim soğanlar sarımsaklar bile kocaman olmuşlar. Ne ara? Zaman gerçekten bize ait değil.

                             Kara Hindibağ çiçeği. Tam mevsimi 20 güne uçan pamuk olacaklar

                                                        Ne ara bahar gelmiş anlayamadan karşılaştık bu gün...