Burada 3 gündür bir fırtına, arından şiddetli bir yağmur peşinden dolu yağıyor. Yağmura çok ihtiyaç vardı fakat fırtına ve dolu ile birlikte zarar veriyor. Kirazları dolu vurdu mesela. Buranın kirazları pek meşhur. Yurt dışına ihraç ediliyor bir köyden. Bahçeye gitmeye korkuyorum fideler ne halde diye. Gerçi vaktim de yok pek. Deliler gibi sınav okuyorum. Bu hafta staj raporlarını ve notlarını da gireceğim. Derslerde son 2 haftaya gireceğiz ve ben hala sınavları bitiremedim. Zamanı yönetemiyorum sanırım:(


Annemle konuştum dün akşam. Kendini iyi hissetmiyor bir süredir.Belli bir sebebi de yok konuşunca. Bilmiyorum bir yere sığamıyorum içim kötü diyor. Cumartesi günü buraya geliyor. Burada onu bir psikiyatriye göstereceğim. Oysa ablam psikiyatr ve annem daha bir ay önce onun yanında kaldı 2 ay kadar, ama ne yazık ki işe yaramıyor. Üstelik bir de öfkeli öfkeli konuşuyor annemin durumunu anlatırken. Bu gün hele bıktım ben diye bağırıp çağırıyordu. Ne büyük ironi!

Hayatın yasaları hiç değişmiyor. Kime bedel ödendiyse, eğer onun da sana emeği ve bedeli yoksa, (bazen olsa da fark etmez) vefa duygusu az gelişmişse ondan nankörlük göreceğin kesin. Sana kim bedel ödediyse o da sana aşırı düşkün olacak bu hayatta. Bu da kesin. Çünkü herkes bedelini seviyor bu hayatta. Bedeline düşkün oluyor. Gerçekten de değişmiyor. İlişkilerde de böyle sanırım eğer bir denge kurulmadıysa ilişkide taraflardan biri hep zalim oluyor. İlişkilerin bile yasası var. "Bedel ödeyen bedel ödediğine düşkünleşir"

çocukluğumuzun en temel gerçeği annemin ablamı ne kadar sevip ne kadar önemsediği idi. Evde hep ona hizmet edilir, çalışkanlığıyla evimizi gururlandıran ablama hep çok özen gösterilirdi. Tıp fakültesini kazandıktan sonra ise evdeki küçük patroniçe olmuştu. Onun dedikleri, kararları, düşünceleri, istekleri sorgulanmadan yerine getirilirdi. Çoğu izinlerimiz ondan çıkardı. Bu benim uzun yıllar kendimi o evde çocukluğuma hapsolmuş bir emanet olarak geçirmemi sağladı. Kendimi hiç bir yere ait hissedemeyişimin temeli. Çocukluğumda hiç bir özel yeteneğim olmadığını düşünürdüm. Şimdilerde ise çocukluğumda tutkulu bir meraklı olduğumun izlerine rastlıyorum hep. Fakat kendimi sevmem ya da kendimi kabul etmem diyelim daha çok de uzun yıllarımı aldı... Ne uzun bir hikaye bu. Burada kesmek en iyisi. Şimdilik...

Geçenlerde bir haber okudum

"Bir boşanma davası ve anne de baba da çocuğu istemiyor. Duruşma salonunda hüngür hüngür ağlıyan 12 yaşında bir kız çocuğu."

Bazılarının dediği gibi anne-babalık doğuştan getirilen bir his veya yetenek değildir, sonradan öğrenilir. Doğuştan gelen his olsa olsa her cinsin kendine has üreme isteğidir ve bazı insanlar anne babalık vasiflarindan yoksun olduğu halde kendilerini bu duyguyla seslendirir. Şimdi bu 12 yaşındaki kız çocuğunu hangi sevgi tamir edecek?

Bütün gün müzik dinleyip sınav kağıdı okuyacağım. Arada 2 farklı dersim var, birisi en sevdiğim Bebeklik Döneminde Gelişim. Çocukların bilişsel gelişimini anlatacağım diğeri ise en sevmediğim, rektörlüğün tüm birimlere sorunlu olarak bu dönem koyduğu bir :). Kariyer planlama, onları da yaparsam benden mutlusu yok. Gün bu gün 04 itibarıyla başladı bana:) Erkenden uyanmak ne güzel güne bir çok şey sığıyor. Diyorum ki saat 9 a doğru ooo herkes yeni uyanıyor benim cebimde bir sürü şey birikti bile:))

Sevgili Serkan Türk'ün o çok sevdiğim şiiri düştü dilime, onu paylaşmak istiyorum;

"Böylece de büyürmüş insan
giden birinin ardından su yerine
toprak dökerek, ben bir şeyimi kaybettim
diğerlerine benzemeyen bir şeyimi
yaz ölüleri diyorum hayattan geçip gidenlere
sırtıma alamadığım için acılarını içimde taşıyorum."