Dün sabah yaptığım elmalı, cevizli tarçınlı keki akşamına babasını kaybedeli henüz bir hafta olmuş bir çocuğa götürdüm. Onunla tanıştım. Acısını dinlerken ağladım. Onu teselli edecek sözlerim yoktu fakat onu anladığımı, ona duygudaşlık yapmak istediğimi anlatacak çok şeyim vardı. pandemi yüzünden ona sarılamadım. Ona sımsıkı sarılıp acını birlikte hafifletelim diyemedim ama ona kitap aldım bu kitapları okuyunca seninle konuşmayı çok isterim dedim. Yine geleceğim yine görmek isterim seni dedim. O da bana ben de çok isterim dedi. Hayatın onun küçücük omuzlarına yüklediği bu ağır yükü birlikte hafifletebilir daha taşınabilir kılarız belki diye düşünerek ayrıldım yanından...