Özlem

Özlemek çok fazla yaşadığım bir duygu, keşke daha ender yaşadığım bir şey olsaydı. Özlediğim şehir tek, ama asıl şehirlerde özlediğim kendim var, çokça. İnsanları ender olarak ama çok yoğun özlerim. Bu özlem beni yakar, neredeyse acıdan inlerim.


Acıyı azaltmanın bir yolu, onunla aramızı soğutacak şeyler düşünüp, yapıp etmektir. Soğuk telefon görüşmeleri, hayatın başka alakasız bölümlerinin anlatılıp gülündüğü konuşmalar, onunla aramda olan özlemi bozacak iletişim biçimleri-yazılar, mesajlar, mektuplar-... Böylece özlemekten doğan acıya katlanabiliyorum. Bu yazılar ve mektuplar özür duygusuyla utanmış, sakin bir özleme kavuşurken acı da vermez oluyor özlemek. Sonrası, çok şükür duası eşiğinde beliren bir sessizlik ve buğulu bir hüzün oluyor…