Sözler Zamansızdır.

Hazır buluşmalardan, gezilen yeni mekanlardan konuyu açmışken devam edesim var....
Bazen bir şey olur, olan şeyin "o" olduğunu anlamak için ellerine bakarsın, şöyle değil de böyle duruyordur...
Bir İstanbul buluşması, içinde merak, heyecan, özlem barındıran bir akşam üstü sefası ile başlayan, gülümseme, buğulu gözlerden fışkıran hüzün, birbirini anlamanın verdiği huzur ile devam eden, ardından samimiyetle kucaklaşmalara tanıklık ederek gecenin koynuna bırakılıveren bir hoşcakal sözcüğü...
Kadıköy iskelesi, moda'nın ilk gençlik yıllarımdan kalma esintisi ve kokusu, tadını unutamayacağım bir Ali Usta dondurması, ışığını hep hissettiğim bir çift gözün sıcak bir gülümsemeye karışarak denizin esintisiyle gelen yosun kokusunu şenlendirmesiyle aynı hızda burnumun direğini sızlatan bu iyor ve yosun kokusunun içimde bir yerlere dokunuvermesi, yenilen yemekler, içilen kahveler, çaylar, bitmeyen yenilgilerimi dinlerken, aynı anda resim çekme telaşımı takip etmekte zorlanan gözler... Arkadaşlıgın özel coğrafyasından hayata umutla bakmanın huzuru, kendimi özel hissetmem için mevcut olan herşeyin bir arada toplandığı an'lar... Ve şimdi o anlara duyulan buruk bir özlem... Geçmişten bugüne sarkarak gelen ve heryeri saran bir vanilya kokusu... Kim demişti "hayranlık vanilya kokar" diye?
Sanırım gerçekten de sözler zamansızdır...