Plansız tatil süprizi - 1

Kendimi unutmuşum bir süredir, bir süredir yalnızca yaptığım iş olduğumun farkında bile değilken çıkıp geldi bu tatil, aslında kapımı çaldı demek belki de daha doğru olur. Bazen unutuyor insan kendini, hep başkalarını izleyerek bir yaşam sürdürüyor ve sonra biri sesleniyor arkanızdan, “pişştt” diyor, siz dönüp bakıyorsunuz ve kedinizi görüyorsunuz. İşte böyle bir ruh halindeyken ben, gerçekten de kendimi unutmuşken, final sınavları, okuldaki işler, dersler, sorumluluklar ve zorunluluklar kuşatmışken yaşamımı. Bundan hiç şikayet bile edemeyecek kadar onlarla boğulmuşken, kendime katmışken bu durumu, hatta yakın bir zamanda bir yerlere şunları karalamışken; “Benim hayatım sayısız ayrıntıyla, çalan telefonlarla, ertelediğim sorumluluklarla, kaçtığım insanlarla ve zorunluluklarla dolu, bir de onlarla dolu günleri taşıyabilmek için edindiğim alışkanlıklarla, bunları bana unutturabilecek ne olabilir ki? Ya da bunları bana unutturabilecek bir yüz istiyorum yaşamımda” kendimi hatırlamaya karar verme anım ise çok kendiliğinden gelişti, Gülşen ile Üniversitedeki odamda oturuyoruz sınav sonrası kâğıtlarla savaşıyorum ben bir yandan söyleniyorum, bir yandan da hayıflanıyorum. Yapacaklarımı sıralarken 19 Mayıs tatilini birleştirip Konya’ya ananemin ve annemin yanına gitmekten bahsediyorum, arabayla gidelim yol boyu her ayrıntıyı görelim diyorum ona, kendimizle ilgilenelim, doğayı seyredelim, ne biliyim bir şeyler yapalım ben nefes alamıyorum artık diyorum, önce olur diyor ama sonra nasıl oluyorsa –o kısımda ki detaylar ben de kalsın- bir anda kendimizi deniz yosun ve iyot kokusunu içimize çekerken düşlemeyi hayal ediyoruz. Her şey birkaç dakika içinde şekilleniyor, öyle çılgın bir yönüm varmış da ben yeni öğreniyormuşum gibi oluyor ve Cuma günü yola koyulmak üzere otobüs firmasını arayıp yerlerimizi ayırtıyoruz…
Şimdilik bu resimle idare edin, nerde, nasıl bir tatil yaptığımı, neler hissettiğimi, nasıl fotoğraflar çektiğimi ve nerde olduğumu anlatmaya devam edeceğim….